"Zostaw go, bo Cię zasmarka" Czyli słów kilka o dobrym nauczycielu.

Od dziecka marzyłam o tym, aby zostać nauczycielem. Zawsze powtarzałam sobie, że będę pracowała w przedszkolu otoczona gromadą słodkich aniołków. Po wielu praktykach, jakie miałam w różnego rodzaju placówkach, wizja mojej pracy troszkę się zmieniła, jednak nadal właśnie to chcę w życiu robić.

Posyłając dziecko do szkół czy przedszkoli jesteście pełni obaw. Oddajecie na większość dnia praktycznie obcej osobie swój najcenniejszy skarb. Lęk związany z rozstaniem i niepewność, czy to na pewno odpowiedni pedagog jest zupełnie normalny. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach, pełnych okrucieństw, ludzkiej złośliwości i zawiści. Jaki jest odpowiedni nauczyciel? Otóż odpowiedni nauczyciel powinien  być wrażliwy na metodę poznawania i metodę działania. Powinien umieć bez problemów nawiązywać kontakt z dziećmi z różnych środowisk, wszystkie je traktować tak samo, nie wyróżniając tych „lepszych” i nie odpychając tzw. gorszych tych, które pochodzą z rodzin biedniejszych czy patologicznych. Dziś na każdym kroku spotyka się dzieci, które z takich właśnie rodzin pochodzą. Nie oznacza to jednak, że są gorsze od innych. To właśnie one najbardziej potrzebują wsparcia i zrozumienia. Dobry nauczyciel powinien być również otwarty na potrzeby zarówno ucznia jak i jego rodziców. Współpraca z rodzicami jest bardzo ważnym elementem w pracy nauczyciela. To właśnie rodzice najlepiej znają swoje dziecko i od nich wychowawca może czerpać wszelkie informacje i wskazówki potrzebne do współpracy z dzieckiem. W pedagogice istnieje określenie: „transformatywny intelektualista”. Jest to typ nauczyciela otwartego na zdobywanie szeroko pojętej wiedzy. To samodzielnie myślący człowiek, pragnący się rozwijać i kształcić. Jest nastawiony na współpracę, na poznanie drugiego człowieka i jego wartości. Odpowiedni nauczyciel nie tylko realizuje program nauczania, ale także go interpretuje, tworzy i rozwija. Wprowadza własne spostrzeżenia, uwagi oraz wprowadza swoje kwestie. Niestety istnieją jeszcze komunistyczne placówki z totalnym zacofaniem i znieczulicą na czele. Pech chciał, że w takiej placówce się znalazłam.

Jakiś czas temu starałam się o pracę w przedszkolu. Ponoć dostałam. Miałam przyjść w poniedziałek, przyszłam. Jak się później okazało, kobieta z którą rozmawiałam była na tyle bezczelna, iż próbowała mi wmówić że przecież nie miałam przychodzić, tylko się przesłyszałam. Tak czy siak spędziłam w przedszkolu trzy godziny. Do grupy maluchów dołączył słodki, prześliczny niebieskooki blondynek. Jestem pewna, że nie miał więcej niż 2,5 roku. Oczywiście płakał okrutnie. Siłą wydarty z matczynych objęć wszedł do sali z ciocią. Owa ciocia postawiła tego maluszka na ziemi i zaczęła odbierać telefony od reszty rodziców z informacjami, że Krzyś chory, a Jaś zostanie z babcią. Dwie kolejne ciocie stały w kółku i rozprawiały cholera wie o czym. A dziecko płakało jak szalone. Podeszłam, wzięłam na ręce, zaczęłam do niego mówić, przytulać. Dziecko zapłakane, zasmarkane, oczywiście ufajdoliło mi koszulę. Jedna z cioć spojrzała i z oburzeniem rzekła:

-Uważaj, zasmarka Cię całą.

Serio? To jest największym problemem? Że zasmarka, ubrudzi, opluje? Zdecydowanie bardziej martwiło mnie malutkie dziecko oderwane od mamy, która do tej pory była całym jego światem. I stał się cud. Malutki rozkrzyczany chłopiec po około pół godziny uspokoił się wtulony we mnie. To nic, że zasmarkał. Przestał płakać, przestał się bać. Można? Można! Przecież wiadomo, że praca nauczyciela wiąże się właśnie z tym wszystkim, co bezpośrednio dotyczy dziecka. Smarki, kupy, wymiociny, łzy, kłótnie, popychaki. To wszystko jest nieodłącznym elementem jego pracy. Nigdy nie miałam z tym problemu i nie sądzę by to się zmieniło. Trzy godziny spędzone w tej placówce tylko utwierdziły mnie w tym, że jednak dobrze, iż zaszła „pomyłka” i nie mogę tam pracować. Spłakany maluch pozostawiony sam sobie, wykształcone ciocie, które rzucały do dzieci pytaniami: 

- „Pomóż układać Ci klocki?” 
-„Cieszysz się, że już przyszłeś?” 
i zwroty -
„ Przestań ryczeć, bo mnie zasmarkasz". 

Przecież bym te wszystkie cudowne ciocie pozabijała po dwóch wspólnie spędzonych dniach. I zamiast pracować siedziałabym w więzieniu.

Powiedzmy sobie szczerze pedagog pracujący z dziećmi powinien je przede wszystkim kochać. I to jest najważniejsza cecha dobrego nauczyciela. Praca powinna być jego pasją, a nie obowiązkiem.

Czytaj więcej »

Siła Sióstr

O moich przyrodnich siostrach pisałam tu. Chyba jedna z pierwszych notek na blogu. Kilka dni temu uświadomiłam sobie, jak bardzo mi tamtych czasów brakuje. Jak mocno się od siebie oddaliłyśmy. O jedną kłótnię za dużo, o kilka niepotrzebnych, bolesnych słów za wiele.

Wciąż jest nie tak, jak być powinno. Bez przerwy pojawia się jakieś "ale, zawsze na przeszkodzie stoi coś lub ktoś. Każda ma teraz swoje życie. Brakuje już czasu na te sprawy mniej ważne. Cieszę się ogromnie, że są szczęśliwe. Mają wspaniałych mężów, cudowne zdrowe dzieci a ja trójkę wspaniałych, roześmianych i uroczych szkrabów wołających do mnie "ciociu". Filipek, Zuzia i Nikoś — cudowna banda trojga! I tak jak wiedziałam to rok temu, wiem to i dziś — zawsze mogę na nie liczyć. Tyle kłótni i sprzeczek już za nami, tyle trudnych chwil i ciężkich dni. Po każdej kłótni obiecywałyśmy sobie, że już nigdy się do siebie nie odezwiemy i zazwyczaj po tygodniu nam mijało :). Zawdzięczam im bardzo dużo, bo w jednym z najtrudniejszych momentów mojego życia to one jako pierwsze wyciągnęły pomocną dłoń. Były przy mnie, wspierały i doradzały. Mój "telefon do przyjaciela" działał zawsze i myślę, że dziś też by zadziałał, ba pewna tego jestem! Tak, to tylko przyrodnie Siostry, może tylko a może aż. W każdym razie jedyne Siostry, jakie mam. Obiecałam sobie kiedyś, że odbuduję tę więź, której nam zabrakło, zawaliłam sprawę. Dziś jestem pewna na milion procent, że już nie odpuszczę. Rodzina to siła największa a siła sióstr jest siłą najsilniejszą! Paula, Kaja -bo jak nie my, to kto? 

I wiem , że teraz zbliżymy się do siebie dużo bardziej, bo pojawił się ktoś jeszcze. Ktoś, kogo brakowało nam przez całe życie. Kobiety z natury są silne i łatwiej radzą sobie ze zmianami. A zmiany są dobre, szczególnie zmiany na lepsze. A za jakiś czas nasze Siostrzane Trio odśpiewa głośno i radośnie "mam tę mooooc" -tak będzie! Czuję to w kościach. Wiem, że podły ze mnie człowiek , uparty i złośliwy (nikt idealny nie jest, przynajmniej ja ideału jeszcze nie spotkałam :P ) , ale najważniejsze, że akceptujemy siebie, a nawet jak coś nam nie pasuje, to sobie to wykrzyczymy i nam lżej. Czyż nie?

Rok, który właśnie mija, wniósł w moje życie baaaardzo dużo. Bywało różnie, ale jedno wiem na pewno, co nas nie zabije to nas wzmocni. Każda porażka uczy nas czegoś nowego, każdy błąd daje do myślenia, a każdy sukces dodaje skrzydeł. I na koniec ,dziękuję jeszcze jednej osobie , jak bardzo dużo dzięki niej zrozumiałam. Jak wiele wniosła w moje życie. Czas spojrzeć na świat oczami dorosłego człowieka, a nie wiecznie nieszczęśliwej gówniary. Walka z samym sobą jest ogromnie trudna- trzymajcie zatem kciuki! Bo będzie się działo, oj będzie!

Czytaj więcej »

Gdzie są moje Przedszkolaki?

Minął rok. A dokładniej 14 miesięcy od momentu gdy pożegnałam moich przedszkolaków, Dziś wszyscy chodzą do zerówki czy pierwszej klasy. A ja uwierzyć nie mogę, że to już. Z utęsknieniem zdjęcia przeglądam, filmiki, śmieszne dialogi wspominam i duma mnie rozpiera, że dzielnie i z uśmiechem na twarzy pożegnali przedszkole.

Rozmawiałam kilka dni temu z mamą Stasia i z mamą Olka. Jak chłopcy, jak pierwsze dni w nowej szkole? I wiecie co? Poradzili sobie, bez najmniejszych problemów. Dzielne chłopaki! Ba , zawsze tacy byli. Mądrzy, odważni, łobuzowali na potęgę ale byli bardzo wrażliwi. Do dziś pamiętam słowa Stasia skierowane do kolegi, gdy ten dokuczał innemu chłopcu:

-Jak mówisz mu, że jest głupi, to jest mu przykro i boli go serduszko. To brzydko!

Tak, taki był Staś. Niesamowicie wrażliwy. O wszystkim mówił z ogromnym przejęciem. Z zapartym tchem opowiadał o swoim braciszku. Na pytanie za co kocha swoją mamusię (zajęcia dotyczyły dnia Mamy) bez zastanowienia odpowiedział :

-Za to, że kocha mnie i Janka i codziennie o nas dba. I za to, że ładnie się do nas uśmiecha!

I każdego dnia mówił, że kocha przedszkole, że lubi tu być. Dziarsko przekraczał próg sali i nigdy nie było problemu z pozostaniem w przedszkolu. Ale czasami, przychodził moment, że Staś podchodził do którejś z Nas i po cichu szeptał czy może się przytulić bo "jego serduszko zatęskniło za Mamusią". Wzruszał mnie niezmiennie. I tak, z ręką na sercu przyznaję, że zakochałam się w Stasieńku od pierwszego dnia. Był taki mądry i wrażliwy a energii miał tyle, że starczyłoby jej na całą grupę :). Zaskakiwał nas bardzo często. Gdy którekolwiek z dzieci miało urodziny i rozdawało cukierki, każde z dzieci składało solenizantowi życzenia. Wszyscy powtarzali jak jeden mąż : "Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin" . Przyszła kolej na Stasia :

"Życzę Ci dużo radości, i zdrówka, i dużo miłości i żebyś był zawsze szczęśliwy". 

I przyszedł dzień, że Staś wzruszył Nas niemal do łez. W przedszkolu obchodziliśmy dzień Autyzmu. Niebieskie ubranka, dziewczynki niebieskie kokardki we włosach, nawet  śniadanie dzieci jadły na niebieskich talerzykach. Na zajęciach, tłumaczyliśmy dzieciom dlaczego dziś wszystko jest "na niebiesko" , w pewnym momencie zgłasza się Staś i mówi :

"Ja wiem co to za choroba. Dzieci które na nią chorują szybciej się złoszczą i mamusia musi z tym dzieckiem cały czas być i pilnować, żeby sobie nie zrobił nic złego..." 

I opowiadał tak przez dłuższą chwilę. Przedszkolak. Mały chłopiec, który miał już świadomość tego czym jest autyzm.  Nasza perełka, chłopiec, łobuz o wielkim i wrażliwym serduszku.
Pamiętam dokładnie wszystkie dialogi bo za każdym razem Staś nas zaskakiwał. Brawa dla rodziców! I czoła chylę Mamie, która mimo wielu trudności zawsze witała i żegnała nas uśmiechem!
Niesamowita była ta moja grupa. Niesamowita. Oluś, nasz przedszkolny łobuziak. Zawsze potrafił wszystko wytłumaczyć i wyjść z opresji obronną ręką. Poradzi sobie chłopak w życiu oj poradzi :). Pamiętam jak podczas obiadu, nagle odsunął talerz z zupą i łobuzerskim uśmiechem oznajmił :

-Mój brzuszek mówi, że już nie chce jeść!
-Ojj chyba nas Oluś oszukujesz, ja nic nie słyszałam.
-Bo to mój brzuszek i tylko ja go słyszę! :D 

Kurtyna!

Albo jeszcze jedno! Dzieci siedzą przy stolikach i wykonują polecenia w swoich książkach.  Olek znudzony, jako pierwszy kończy pracę i pyta czy już może się pobawić.

-Olek, dlaczego tak niestarannie. Przecież Ty potrafisz pięknie kolorować!
-Nic nie poradzę. Taki się urodziłem! 

No przecież taki się urodził, co poradzić? :) Zawsze ale to zawsze miał odpowiedź na wszystko. Cwaniaczek nasz! A dziś już czaruje swym urokiem osobistym inne Panie. Myślę, że pokochają go równie szybko, co my!

 Kochani byli , wszyscy! Kornelka, nasza przedszkolna pomocnica. Uwielbiała się tulić i przesiadywać na naszych kolanach. Gaduła i mądrala -Zosia, strojnisia Wiktoria , która w przyszłości planowała zostać Księżniczką :) Krzyś i Dominik bystre i zdolne chłopaki. Mateusz, Michał, Dawid, Damian, Wiktoria, Maje, Dawidek, Bartek, Karolka i Karol-najwspanialsza grupa pod słońcem.  Mądra, zdolna i pełna energii! Uwielbiali wycieczki, spacery, wszelkiego rodzaju konkursy i zabawy. Radzili sobie ze wszystkim. Tak byli idealni i nie będę tego ukrywać :) Każdej Pani, życzę równie cudownej grupy!
A ja wspominać i tęsknić będę już zawsze. Zaciskam kciuki za ich przygodę w dalszej edukacji. Świetnie sobie poradzą, wiem to na pewno! Moje kochane Biedroneczki!!

Staś

Oluś 

Czytaj więcej »

Nie bądź tchórzem!

Wszyscy popełniamy błędy. Błądzić jest rzeczą ludzką, prawda? Tak trudno jest przyjąć do wiadomości, że coś robimy źle. Ciężko przyznać się do błędu a jeszcze trudniej przyjąć do wiadomości, że to w nas samych tkwi problem. Co należy wtedy zrobić? Na pewno nie uciekać. Uciekają tylko tchórze. Poddają się tylko Ci, którym nie zależy. 

Przychodzi trudny czas. Wszystko widzisz w czarnych barwach. Wszędzie wyczuwasz podstęp, intrygę. Najmniejszy drobiazg doprowadza cię do szału a najbliższe osoby wydają się być największymi wrogami. Nie chcesz słuchać żadnych rad, gardzisz wsparciem, ranisz tych , których kochasz najbardziej. Byle dopiec, byle dowalić, byle sprawić przykrość. Przestaje ci zależeć. Wszystko masz w nosie. To nic, że ktoś kogo kochasz, wylewa przez Ciebie łzy, nic wielkiego, drobiazg. Przecież powiedział ci prawdę, prawdę, której się boisz, nienawidzisz i nie akceptujesz. Prawdę o twoim problemie. Jeszcze wczoraj skoczyłabyś za tym kimś w ogień. Dziś go ranisz najboleśniej jak potrafisz. Czujesz się skrzywdzona, zraniona, oszukana. Zastanawiasz się wciąż, jak ona mogła być w stosunku do Ciebie taka podła.

Jaki problem, przecież ja nie mam problemu. Wszystko jest ze mną w porządku. To z nią jest coś nie tak. Czepia się.

I atakujesz każdego, kto próbuje Ci wyjaśnić w czym tkwi problem, co robisz nie tak. Chcą dobrze, a Ty się unosisz honorem i obrażasz. Duma nie pozwala Ci na przyznanie im racji, przecież znasz siebie, wiesz lepiej. Oni wciąż się czepiają. Niech się odwalą, Masz dość. Mówisz to dobitnie i boleśnie. Karzesz im spadać.

I co dalej? W końcu zostajesz sama. Nie przepraszam, razem z tobą zostaje ta pieprzona duma. I umierasz. Umierasz od środka. Bo z biegiem czasu okazuje się, że przez dumę, straciłaś najbardziej wartościowych ludzi jakich spotkałaś w swoim w życiu. Ludzi, którym naprawdę zależało na twoim szczęściu. Im nie chodziło o to, aby ci dopiec, wyśmiać cię, czy sprawić przykrość. Chcieli wskazać ci dobrą drogę, krętą, długą i z przeszkodami, ale prowadzącą do szczęścia. Nie pozwól, aby do tego doszło. Nie dopuszczaj do tego aby duma odebrała ci to, co w życiu najważniejsze. To straszne uczucie. Tak, ja to wiem. Ba, znam na pamięć.

Nie okłamuj tych, którzy cię kochają, nie odrzucaj pomocnej dłoni. Jeśli jest ktoś, kto potrafi być w stosunku do ciebie szczery do bólu, szanuj go, kochaj i nigdy nie pozwól odejść. Taki ktoś to skarb. I właśnie to jest miłość. Najszczersza i najprawdziwsza. Szanuj ją i odwzajemniaj a wygrasz życie.

Nie piszę tego tutaj po to , aby was pouczać. Nie, nie to mam na celu. Ostatnio musiałam przewartościować swoje życie i porzucić dumę. Są rzeczy ważniejsze niż duma. Są ludzie warci wszystkiego. Dziś wiem to na pewno. Wiem też, że nigdy nie można się poddawać. Zawsze jest o co walczyć. Czuje się jak nowo narodzona. Zrobiłam reset, przyznałam się do swoich błędów, problemów, wad i całej reszty. Lżej mi. Szczególnie, że mam wsparcie. Najwspanialsze jakie mogłam sobie wymarzyć. Za to wsparcie, dziękować będę już zawsze. A więc DZIĘKUJĘ!

Czytaj więcej »

Ważne to , co teraz.

Czym jest życie bez marzeń? O ile bardziej bylibyśmy smutni gdyby nie marzenia. Byłoby nam zdecydowanie trudniej gdyby nie plany. Bylibyśmy zdecydowanie ubożsi gdyby nie wspomnienia. Czasem jednak marzenia pochłaniają nas tak bardzo , że żyjemy tylko nimi a wspomnienia stają się być codziennym elementem naszego życia. Przestajemy planować, żyć tym co teraz,  a skupiamy się na tym co było, wykopujemy z głębi serca te najpiękniejsze momenty naszego życia, wracamy do nich i próbujemy sobie wmówić, że wciąż jest tak jak dawniej, że ten piękny czas za którym tak tęsknimy wciąż trwa albo wróci już wkrótce. I wiecie co? To zabija. Przez moment jest cudnie, ale za chwilę wraca rzeczywistość i okazuje się, że wszystko jest tak jak było pół godziny wcześniej. Trzeba żyć dniem dzisiejszym, nawet jeśli serce z tęsknoty pęka. 

Czasu nie cofniemy, słów wypowiedzianych w nieodpowiednim momencie i w nadmiarze emocji też nie. Krzywdy jaką wyrządziliśmy innym nie naprawimy jednym "przepraszam" a straconego zaufania nie odzyskamy już nigdy choćbyśmy się nie wiem jak starali. Każdy z nas popełnił przynajmniej raz w życiu taki błąd, którego żałuje do dzisiaj. Każdemu z nas udało się coś totalnie spieprzyć. Sztuką jest to zauważyć i nie popełniać więcej tego samego błędu. Bywa, że na skutek tego pieprzonego błędu musimy odpuścić i zrozumieć, że co było nie wróci, że na własne życzenie straciliśmy to, kochaliśmy i wciąż kochamy najmocniej. Mądrość człowieka chyba na tym właśnie polega. Trzeba pogodzić się z tym co daje nam los i z tym, co mamy na własne życzenie. Choć boli cholernie, choć serce rozrywa i łzy ciśnie do oczu. 

Musimy żyć tym co teraz, szukać pozytywów w każdym nowym dniu, Myśleć o tym co mamy a nie o tym, czego nam brak i za czym tęsknimy. Wspomnienia są piękne i bardzo ważne, ale jeśli będziemy żyć tylko nimi, to utoniemy w morzu własnych łez. Nie jest łatwo, nikt nie mówił, że będzie. Każdy z nas jest kowalem własnego losu i każdy z nas płaci za swoje błędy. Czasem cena jest ogromna, ale zawsze czegoś to nas nauczy. 

Wiem jedno, co było, nie wróci, choćbyśmy na głowie stanęli nie odzyskamy straconego czasu i zaufania. Także, kochajmy, szanujmy to co mamy, bądźmy szczerzy, nie rańmy tych których kochamy i bądźmy prawdziwi, prawda zawsze wygrywa. A, zapomniałabym - wspominajmy, od czasu do czasu. Bo wspomnienia też są piękne! 

Czytaj więcej »

Początek i koniec

"Wszystko co dobre szybko się kończy". Pamiętam jak często słyszałam to zdanie. Teraz, jak wspominam wszystko to, co minęło, faktycznie-to co dobre,trwało najkrócej. Prysnęło jak bańka mydlana, zniknęło jak zachodzące słonce. Pozostała tylko tęsknota i żal,ogromny żal bo za szybko, bo za krótko, bo minęło. Tylko dlaczego? I po co? Po cholerę to życie pędzi jak oszalałe? Po cholerę tracimy tych, którzy dają nam najwięcej pozytywnej energii i  totalną swobodę bycia sobą? Często z własnej głupoty, często z racji losu podłego i przekornego. 

I powtarza sobie człowiek za każdym razem, więcej nie skrzywdzę, nie zranię słowem, nigdy już się nie zaangażuję, nie dam całej siebie i co? I nagle jeb, kolejny koniec, znowu płacz i żal, znowu tęsknota. Wmawianie sobie, że "może nam się wydaje i wszystko jest jak było" po jakimś czasie przestaje działać. Trzeba po prostu mieć nie tylko twardą dupę,ale i serce. Wrażliwość też jest fajna, ale jej nadmiar zabija. Zastanawiałam się ostatnio, czy najlepszym sposobem jest już na początku przygotować się na koniec. Tylko jak ten początek jest cudowny, taki wyśniony, wymarzony, to po cholerę się nakręcać, że ten cudowny sen kiedyś się skończy? Nie wiem, pojęcia nie mam co jest lepsze. Nikt chyba jeszcze nie wymyślił złotego środka. A marzyłabym o takim. Znacie to uczucie rozrywające serce? Kiedy nagle kończy się coś, co dawało tyle radości, co sprawiało, że każdego dnia człowiek budził się i zasypiał z uśmiechem? Wyczekiwał kolejnego poranka ze świadomością , że będzie równie cudowny jak poprzednie? Ja znam. Ba, znam na pamięć! I do tego nie da się przywyknąć. Zawsze zaskakuje i powala na kolana. Zawsze jest ten sam żal i ta sama tęsknota. I myślę, że to się nigdy nie zmieni,

Trzeba żyć tak, jakby to jutro miał nastąpić koniec. Cieszyć się każdą chwilą, każdym dniem, każdą sekundą. Brać z życia ile się da i jeśli ma się świadomość, że coś się skończyło, przeminęło i nie ma szans na to, by wróciło - zrezygnujcie, odpuśćcie, Trzeba pogodzić się z porażką, przegraną, z klęską, Trwanie w czymś co już nie istnieje zabija nas od środka a wmawianie sobie, że jest cudownie, nie ma sensu. Wiem, że nie jest lekko, wiem, że wymaga ogromnej siły i czasu by się z tym pogodzić, ale wiem też, że każdy koniec jest początkiem czegoś nowego. I tego od dziś się trzymam. Wspominajmy, ale nie żyjmy wspomnieniami. Wątpmy, ale nie żyjmy złudzeniami , śnijmy i fantazjujmy, ale nie żyjmy marzeniami. Każda porażka uczy nas czegoś nowego a każde rozstanie, rozczarowanie i zakończenie jakiegoś etapu, daje nam nowe doświadczenie, Wszystko jest "po coś".
I albo się z tym pogodzimy, albo będziemy żyć marzeniami i wspomnieniami , co jest zgubne i wyniszcza od środka, trafiając w najgłębsze zakamarki naszego serca.

Zawsze trzeba wiedzieć, kiedy kończy się jakiś etap w życiu. Jeśli uparcie chcemy w nim trwać dłużej niż to konieczne, tracimy radość i sens tego, co przed nami.

Paulo Coelho

Czytaj więcej »

Emisia.

Często na swojej drodze spotykamy takich ludzi, którzy zostawiają w naszym życiu masę cudownych wspomnień i przeżyć. Wspomnień do których wraca się z sentymentem i utęsknieniem. Wchodzą w nasze życie niespodziewanie i zostają w nim już na zawsze. 

To był styczeń, zaczęły się ferie zimowe. Dostałam telefon :

-Ala, czy Ty gdzieś wyjeżdżasz na ferie? Bo jeśli nie to mam dla Ciebie propozycję. Szukamy kogoś do Emi na dwa tygodnie, jesteś zainteresowana?
-Oczywiście, bardzo chętnie!

I tak zaczęła się moja przygoda z Emisią i jej rodziną. Mamę Emilki poznałam już wcześniej. Pracowała w naszym liceum jako Psycholog. Dzięki temu piątki kochałam jeszcze bardziej :P Ale wróćmy do tematu. Od pierwszej chwili ta śliczna blondyneczka skradła moje serce. Taka była grzeczna, ułożona, taka kochana i tulaśna. Przez cały ten czas gdy się nią opiekowałam nigdy nie płakała. nie histeryzowała, nie była złośliwa czy marudna. Zawsze była na tak i reagowała z wielkim entuzjazmem na każdą formę zabawy. Nawet się nie zorientowałam kiedy czas ferii dobiegł końca i przyszła pora by się rozstać. Na szczęście po tych dwóch wspólnie spędzonych tygodniach tygodniach nie wyobrażałyśmy sobie z Emisią, że wraz z feriami zakończy się nasza wspólna przygoda. Opiekowałam się Nią jeszcze wiele razy, bardzo często odwiedzałam, bo tęskniłyśmy za sobą niemiłosiernie. Stali się nieodłączną częścią mojego życia i są nią do dzisiaj. Mimo, że z racji odległości dużo rzadziej się widujemy (myślę,że czas to zmienić :P). I z ręką na sercu muszę przyznać iż uwielbiałam tam bywać! Mama Emilki - ileż od niej wsparcia dostałam, ile uśmiechu, ileż razy kopa do działania! Ba, za warkoczyk do pionu też byłam stawiana. Do dziś pamiętam wielokrotnie powtarzane zdanie: 

-Poddać Ci się nie pozwolę. Absolutnie!

I nie pozwoliła, Za co dziś jestem jej niezmiernie wdzięczna. Tata- fantastyczny gość z ogromnym poczuciem humoru. Tata i mąż na medal. Taki był i jest do do dziś. Jakiś czas później w naszym gronie pojawił się pewien mężczyzna. Śliczny blondynek o niebieskich oczach. Młodszy brat Emilki - Jakub! Idealny był w każdym calu. Opieka nad nim to była czysta przyjemność. Był niesamowicie radosny i prawie w ogóle nie płakał. Miałyśmy z Emisią czas na zabawę i szaleństwa. W końcu do tej pory byłam skupiona tylko na niej, po pojawieniu się Kuby uwagę musiałam podzielić na pół. Ale to mądra i rezolutna dziewczynka. Nie złościła się, rozumiała. Zawsze była taka doroślejsza niż jej rówieśnicy. Nie trzeba było jej tłumaczyć, że Kubuś wymaga dużo więcej uwagi. Czekała cierpliwie na jego pierwszą drzemkę abyśmy mogły skupić się na sobie. Taki egzemplarz mi się trafił. Wszystkim Nianiom życzę aby trafiali na takich podopiecznych i rodziców jak ja. Poszczęściło mi się niezmiernie. Dziś moja maleńka Emisia chodzi do 4 klasy a Kubuś ma 4 lata! A wszystko pamiętam tak dokładnie, jakby to było wczoraj...To był cudowny czas.

Na zdjęciach Emisia i Kuba dawniej i dziś. Zdjęcia różnią się jakością, ale to różnica 4 lat, wybaczcie :)

Czytaj więcej »

Wszyscy jesteśmy równi, nikt nie jest gorszy.

Oszukańczy jest czas pracy, przy którym nie wolno mówić, siadać, odpoczywać. Oszukańcza jest każda szufla ziemi, którą niepełną wrzucamy do rowu. Patrz na to wszystko uważnie i nie trać siły, gdy jest Ci źle. Bo może z tego czasu obozu, z tego czasu oszustw będziemy musieli zdać ludziom żywym relację i stanąć w obronie zmarłych. (...) Bo żywi zawsze mają rację przeciw umarłym."

Tadeusz Borowski  
[U nas, w Auschwitzu]

Od jakiegoś czasu coraz bardziej wgłębiam się w tematykę obozów koncentracyjnych i zagłady. Z każdym kolejnym obejrzany filmem czy dokumentem coraz bardziej tracę wiarę w człowieka. Niepojęte jest to co się wtedy działo. Dlaczego to czy jest się Żydem, Polakiem czy Niemcem miało tak ogromne znaczenie? Dlaczego człowiek nie mógł pozostać po prostu człowiekiem? Gdzie był wtedy Bóg? Dlaczego pozwolił aby ten horror się wydarzył? Wciąż zadaję sobie te pytania i nie mogę znaleźć na nie odpowiedzi.

To wszystko wydaje się być jakimś koszmarem sennym. Filmem grozy, horrorem, największym światowym dramatem. Te wszystkie Matki, które dostawały obłędu, gdy na własne oczy widziały jak bestialsko mordują ich dzieci i nic nie mogły zrobić. Dzieci, które ze łzami i przerażeniem w oczach szły trzymając się za rączki, ze świadomością, że idą na pewną śmierć, mężczyźni, którzy byli upokarzani w każdy możliwy sposób i musieli się na to godzić bez najmniejszego sprzeciwu, tylko po to by móc dłużej przetrwać w tym okropnym miejscu. Łzy, ogromna rozpacz, bezsilność i w tym wszystkim mała iskierka nadziei, że może uda się przetrwać i wyjść z obozu...Wierzyli do końca. Nie potrafili zrozumieć dlaczego muszą przez to wszystko przechodzić. Co takiego zrobili, że są tak znienawidzeni.

Gdy kolejny raz odwiedziłam muzeum w Oświęcimiu, tam gdzie wydarzył się ten horror, nadal nie docierało do mnie to, że jeszcze kilkadziesiąt lat temu to właśnie tu przepadło tyle istnień. To te mury słyszały przeraźliwe jęki i krzyki, widziały ogrom cierpienia i rozpaczy. Po tej samej ziemi, po której stąpałam, stąpały maleńkie stópki przerażonego dziecka w poszukiwaniu Mamy, po tej samej ziemi biegały setki tysięcy ludzi po których dziś pozostały tylko zdjęcia, części ich garderoby i tony włosów za szybą...Tak tony. Jesteście w stanie sobie to wyobrazić? Ilu ludzi musiało zostać ogolonych, aby wszystkie włosy razem ważyły kilka ton? Tak wiele istnień...Maleńkie buciki za szybą, przerażające zdjęcia tych smutnych i cierpiący twarzy, zapłakanych dziecięcych oczu, i ten przeraźliwy gwizd pociągu...Wszystko to przyprawia o dreszcze, smuci ogromnie i uderza prosto w serce. Człowiek wychodzi stamtąd odmieniony. Czytając książki czy oglądając filmy, nie czuje się nawet jednej setnej tego co czuje się wychodząc z Muzeum. I mimo, iż wiem, że to wszystko się wydarzyło, że całe to zło istniało a Ci wszyscy ludzie tak ogromnie cierpieli, to wciąż nie potrafię uwierzyć. Nigdy nie pojmę tego skąd w człowieku tyle zła i nienawiści. Nigdy. Wciąż mam przed oczami zdjęcie dwuletniej dziewczynki , z zapłakanymi i pełnymi żalu oczkami. W jej oczach tak dokładnie widać było smutek i żal, to było tak wyraziste, że wywoływało ogromny wewnętrzny ból i ściskało gardło. Wiecie jak okropny jest widok dwuletniego dziecka z ogromnym żalem w oczach? Pierwsze co rzuca się w oczy to ten żal. Nie jego twarzyczka, nie włoski, nie uroda, tylko ten ogromny żal w maleńkich załzawionych oczkach. Pierwsze o czym wtedy pomyślałam to, to żeby to maleństwo przytulić. Ale przecież to kolejne istnienie, które przepadło, kolejne wspomnienie łamiące serce...Jest ich tam tak wiele... Tysiące, setki tysięcy zdjęć straconych istnień. Każdy z Nich miał swoje życie, marzenia i plany. Każdy chciał tylko żyć. Zabrano im to. Bestialsko ograbiono z życia. Nie da się o tym nie myśleć , nie da się tego zrozumieć. Przecież wszyscy jesteśmy takimi samymi ludźmi. Każdy zasługuje na to aby żyć...nie zrozumiem, NIGDY.

Jedyne co możemy im dać to obietnica, że pamięć o Nich będzie trwać wiecznie, że nie pozwolimy aby w zapomnienie odeszła ta ogromna zbrodnia ludzkości. Pamiętajmy i oddawajmy hołd tym, którzy umierali w mękach, bo gdzieś na świecie urodziła się Bestia, która tego dokonała. Jeden człowiek zawładnął całym światem i nikt nie był w stanie go powstrzymać.

„Nie ma piękna, jeśli w nim leży krzywda człowieka. Nie ma prawdy, która tę krzywdę pomija. Nie ma dobra, które na nią pozwala”

Tadeusz Borowski  
[U nas, w Auschwitzu]

Czytaj więcej »

Pierwsze urodziny Bloga!

Dziś mija rok od mojej pierwszej, opublikowanej na Blogu notki. Przez ten rok tak wiele się wydarzyło, przez ten rok poznałam mnóstwo fantastycznych osób. I w dzisiejszej notce, nie omiekszam o Nich wspomnieć. A więc...

Marta, Martusia, Mama w Biegu. Zwariowany totalnie człowiek. (Imię do czegoś zobowiązuje, prawda? :P ) Niesamowicie energiczna , pełna optymizmu i wiecznie roześmiana kobieta. Rok temu, przy pierwszym spotkaniu, po kilku zamienionych zdaniach wiedziałam, że jeszcze nie raz będę chciała się z Nią spotkać. Byłam pewna , że to Dusza Człowiek. I nie myliłam się. Z każdym kolejnym spotkaniem, po kolejnych wspólnych przeżyciach, po ogromnej dawce śmiechu, powtarzam sobie po cichu, że to cudownie, że dane było mi ją poznać. Przekonałam się, na własnej skórze, że liczyć mogę na nią zawsze. Pod warstwą wariata, świra totalnego i wspaniałego towarzysza imprez, kryje się jeszcze wielkie, dobre i cieplutkie serducho.  Tak, uwielbiam ją i nie śmiem tego ukrywać. Nie wyobrażam sobie już, żebyśmy mogły się nie poznać.  Martusiu, dziękuję za całokształt! Ponoć śmiech przedłuża życie, dzięki Tobie mam jakieś 15 lat w gratisie :P

Magda Em! Chyba już wiesz, że od Ośna już na zawsze będziesz dla mnie per "Kierowniczka" :P. Na pierwszy rzut oka cicha, poważna i spokojna. Taaa, na pierwszy rzut oka. Bo w gruncie rzeczy to wulkan energii  jest.  Pozytywny, kochany i z sercem na dłoni, ale  szalony człowiek! Zaraża uśmiechem i dobrym humorem każdego, kto znajduje się w jej pobliżu. Po zeszłorocznym spotkaniu w Łodzi,zostałabym przy pierwszej wyżej wymienionej kwestii. Poważna i stonowana matka i żona. Lecz po kilku następnych spotkaniach zmieniłam zdanie totalnie. Jesteś fantastyczną, zwariowaną i ciepłą osobą przy której nie sposób się smucić. Jak dobrze, że dane było mi Cię poznać!

Madziutku, wiedźmo Ty moja kochana, przyszła pora na Ciebie! Znałyśmy się z naszego cudownego "Zlotu" , lecz face to face spotkałyśmy się dopiero w Cynamonie.  Przegadałyśmy ładnych parę godzin, spacerowałyśmy do Żabki w tę i z powrotem (obie pamiętamy dlaczego :P) i zabawiałyśmy dzieciole. To był wyjątkowy weekend. Przez cały rok naszej znajomości sporo się wydarzyło.  Zarówno w sensie negatywnym jak i pozytywnym. Na szczęście szczerość wygrała i dziś jest już na naszym Sabacie świeżo, prawdziwie i przesympatycznie! Śmiało mogę określić Cię mianem mojego spowiednika. Dziękuję za cierpliwość do mojej osoby, za wyrozumiałość i za to, że jak marudziłam dostawałam porządnego kopniaka. A tak nawiasem mówiąc "koło" wciąż kojarzy mi się z Tobą! :D

Honorata. Pozytywny człowiek. To nie podlega dyskusji. Kolejna matka, która jest spokojna, poważna i ułożona tylko na pierwszy rzut oka. W gruncie rzeczy to kochany wariat.  Mistrz w rozkładaniu namiotów. Bez Niej w Ośnie.spałybyśmy pod gołym niebem. Także jakby ktoś miał problem z namiotem-polecam Honoratę! W gratisie dostaniecie ogrom śmiechu i wielką dawkę dobrego humoru. Honorata, Ty wiesz, że ja się ogromnie cieszę, żeśmy się w tym Cynamonie spiknęły :*

Natuśka, Szwabie najukochańszy! Przygarnęłaś mnie na "Zlot". Napisałaś, ot tak, po prostu. "Przyłącz się, jest fajnie. Super dziewczyny, mnóstwo śmiechu..." I tak jest do dzisiaj. Jesteś sobie na tej naszej wspólnej konwersacji i jest cudnie. Dzielimy się sukcesami i porażkami, podtrzymujemy na duchu, rozbawiamy do łez. I to wszystko Twoja zasługa! Jesteś umocnieniem całej naszej grypy. Niejednokrotnie udowodniłaś, że masz ogromne, dobre i ciepłe serducho. Przeszczęśliwa jestem, że trafiłam na Ciebie, że napisałaś a ja zareagowałam. Dziękuję, że jesteś, wspierasz, doradzasz i motywujesz. Uwielbiam Cię wariacie!

Etka. Mój mistrz! No przecież ja ją kocham! Dzięki Tobie żyć będę wiecznie. Jak masz zły dzień, zadzwoń do Etki, rozśmieszy Cię do łez- gwarantuję! A jak szyje cudnie! Piękna, zdolna i do tego z poczuciem humoru. Toż to ideał! Edyto, jest mi niemiernie miło, że mogłam Cię poznać i czekam na następne Blogowe spotkanie, na którym będziecie obie z Ana...Amelią :)

Aga. Mama prześlicznej Zuzanki. Wspaniała towarzyszka rozmów, potrafi słuchać , co jest nie lada wyczynem szczególnie, jeśli chodzi o słuchanie mojego biadolenia. Niesamowicie ciepła osoba. Gdy poznałyśmy się rok temu, zdążyłyśmy zamienić raptem kilka zdań a ja już byłam pewna , że to cudna osoba. Po raz kolejny miałam rację! Każde kolejne spotkanie tylko to potwierdzało. Spacery Piotrkowską, spacery po Gdyni, te wspaniałe kino na Sopockim Molo (odrobinkę opóźnione :D ) i wiele wiele innych fantastycznych wspomnień. Aguś- fajnie jest Cię mieć w swoim gronie!!
P.S : "Za 5 zł to nie jadę!:P "

Justyna kochany i szalony rudzielec! Miałaś być w Cynamonie razem z nami, pamiętam do dziś dlaczego się nie pojawiłaś, ale Panu Sz już wybaczyłam, wiesz ten Jego urok osobisty...:P. Wracając do Ciebie Dżasta, to po zlocie u Natuśki upewniłam się totalnie, że jesteś cudny człowiek. Poczucie humoru level hard, urok, wdzięk i to serce wielkie. Szczera do bólu, prawdziwa i wiecznie uśmiechnięta. Taka jesteś i taką Cię pokochałam, miłością ogromną i wieczną. Wdzięczna Ci jestem za mądre rady, które wielokrotnie od Ciebie dostawałam i za tę szczerość, której z Twojej strony doświadczyłam. Nie sposób Cię nie uwielbiać. Jesteś na mnie skazana, musisz się z tym pogodzić!

I kolejna Magda. Kolejna przesympatyczna Magda! Oaza spokoju z ogromnymi pokładami cierpliwości. Uśmiech nigdy nie znika z jej twarzy, co sprawia, że pawa się do Niej sympatią już przy pierwszym spotkaniu. Tak też było rok temu w Cynamonie. I zostało do dziś.  I liczę, że zostanie jeszcze na długo. Meg-fajnie , że jesteś. Za każdym razem gdy się spotykamy przypomina mi się Pan z planszówkami :P

I przyszła kolej na tą od której wszystko się zaczęło.  Na Guru moje! Marta, Martusia, Marcysia. Dzięki Niej zaczęłam pisać, dzięki Niej poznałam tyle cudownych i ciepłych osób, dzięki niej zmieniło się wszystko. I to na lepsze, zdecydowanie.  Dostałam zaproszenie na Łódzkie Spotkanie  Blogerek. Czułam się zaszczycona! : "Przyjedź! Będzie fajnie! W końcu się poznamy, poznasz fajne dziewczyny. To będzie super weekend..."  I tak było. Weekend był cudowny, poznane dziewczyny wywarły na mnie wrażenie tak pozytywne , iż postanowiłam, że zostanę w Blogosferze na dłużej. I jestem tu do dziś. Mija rok, a ja wciąż jestem jej niezmiernie wdzięczna. Gdy zaczynałam przygodę z Blogowaniem, byłaś moim wzorem. Chłonęłam Twoje teksty jak gąbka i z niecierpliwością czekałam następnych. I wiesz, że po dziś dzień ten mój zachwyt trwa? No cóż ja mogę o Niej powiedzieć. Jak żyję nie spotkałam bardziej wyrozumiałego człowieka. Serce wielkie, mnóstwo optymizmu a dobra ma w sobie tyle, że mogłaby obdzielić Nim całą kulę ziemską i jeszcze by jej sporo zostało. Kocham jej poczucie humoru niczym doktorek Hous'e, uwielbiam ten szelmowski uśmiech i błysk w oku. Jestem pełna podziwu dla jej zaangażowania we wszystko co robi. Wszystko musi być na 100%! Dziękuję, że dane było mi przyjechać na to spotkanie i móc Cię poznać. Teraz jest tak jakoś łatwiej,lepiej i piękniej!

Ogromnie się cieszę, że dałam się namówić na pisanie Bloga.  Zawsze powtarzałam sobie, że to nie dla mnie. Ja mam pisać? I jeszcze wszyscy mają to czytać? A  życiu! To nie moja bajka! Tak bardzo się myliłam. Nie jestem mistrzem blogowania, nie mam kilku tysięcy czytelników i milionów propozycji współpracy. Jestem z tych niszowych i nieznanych, lecz podoba mi się to co robię. Mam swój internetowy pamiętnik. Mogę dzielić się z innymi swoim szczęściem, mogę wylać szalę smutku gdy jest mi źle. Blogowanie dało mi ogrom satysfakcji, mnóstwo nowo poznanych, fantastycznych ludzi. Nauczyłam się dystansu do samej siebie i tego, że są ludzie , którzy na dany temat mogą mieć zupełnie inne zdanie niż ja a ja powinnam to uszanować.  Blogosfera to inny świat. Świat w którym nie zawsze jest kolorowo. Są też ludzie, którzy podkładają kłody pod nogi, ale to tylko dodatkowo motywuje a w duchu powtarzasz sobie, że są tylko nic nie znaczącymi wyjątkami, ponieważ Ty , w swoim gronie posiadasz "Blogerską Śmietankę" , osoby, które wspierają, pomagają i motywują. A podczas wspólnych spotkań, rozśmieszają do łez. Takimi ludźmi się otaczam i dlatego kocham Blogosferę.

Czytaj więcej »

Wybaczajmy. Wybaczenie to eliskir dla duszy!

Znamy się już ładnych parę lat. Gdy spotkałam ją po raz pierwszy, była w 6 tygodniu ciąży. Fajnie nam się rozmawiało. Została moją ulubioną fryzjerką a z biegiem czasu przyjaciółką. Urodził się Ksawery, cudowny błękitnooki blondynek z czarującym uśmiechem. Agata musiała wracać do pracy a w związku z tym, że ja pracy szukałam, zostałam nianią Ksawcia. Łączyłam przyjemne z pożytecznym, bo po pierwsze robiłam to co kocham a po drugie mogłyśmy widywać się z Agą codziennie! To był bardzo intensywny czas. Czas , w którym działo się tak dużo. U Niej zaczęły się problemy, było ciężko, było trudno i smutno. Były łzy smutku i krzyk bezsilności. Ale przetrwałyśmy ten jej zły czas razem.To był kolejny dowód na to, że tworzymy zgrany duet. I wszystko byłoby cudownie, gdyby ne to, iż nastał moment, że Agata musiała wracać do swojego rodzinnego miasta a mianowicie w nasze piękne góry, które tak bardzo kocham. W pracy zaczęło się psuć, szef okazał się zwykłym krętaczem wykorzystującym ludzi, a ona przecież miała małe dziecko. Tam dostała ofertę super pracy, pojechała. Tak po prostu. Spakowała manatki i pojechała. Ale ja to rozumiałam. Przecież dziecko jest najważniejsze. Poza tym jej wyjazd nic nie zmienił. Widywałyśmy się rzadko, ale kontakt miałyśmy bez przerwy. I wszystko zapewne byłoby piękne do dziś gdyby nie Alka i jej życiowa głupota. Nie rozmawiamy ze sobą od wakacji. Dlaczego? Przez bzdurę, błahostkę, pierdołę. Było o parę słów za dużo. Ala strzeliła focha, tupnęła nogą i uniosła się honorem. W dodatku wszystko to,odbywało się w czasie, w którym myślenie i postępowanie moje uzależnione było od osób trzecich. Im Agata nie pasowała od początku, ja byłam jeszcze na takim etapie, że nie potrafiłam się sprzeciwić i postawić na swoim. Dla świętego spokoju robiłam to co radzili, żeby jęczenia, zrzędzenia i pretensji nie słuchać. I wiecie co mądra Ala zrobiła? Zerwała wszelkie kontakty. Zrezygnowała z osoby, która była dla niej ogromnym wsparciem. Zrezygnowała z przyjaźni bo była zwykłym tchórzem. Niedawno, ktoś bardzo mądry powiedział mi:

  "Dopóki się nie postawisz i nie zaczniesz myśleć o sobie i robić tego, co satysfakcjonuje Ciebie a nie innych,nigdy nie osiągniesz wewnętrznego spokoju". 

I przyszedł czas, że w końcu powiedziałam nie. Stanowczo i wyraźnie. I tak mi z tym dobrze! Ale wróćmy do sedna sprawy. Bardzo często pamięcią wracałam do tych fajnych wspólnych momentów jakie miałyśmy. Bo do czasu tej felernej kłótni były tylko fajne momenty, serio. Dlatego dziś, w ten ponury i okropny dzień postanowiłam zebrać się w sobie i napisać. Zaryzykuje, pomyślałam. Cóż mi zależy. Jak postanowiłam , tak zrobiłam. Odpisała odrazu. Chwila rozmowy i zdanie rzucone przez Nią

"Dobrze, że jednak jesteś..." 

Jak gdyby nic się nie stało. Jak gdyby te miesiące milczenia w ogóle nie miały miejsca. I ja momentalnie zapomniałam te wszystkie przykre i ciężkie słowa jakie usłyszałam. Jakoś tak mi lżej na sercu. Cieszę się ogromnie, że mamy czystą kartę. Życie jest zbyt krótkie, żeby chować urazę. Wybaczajmy zatem kochani, wybaczenie jest najgłębszym dowodem miłości :)

Czytaj więcej »

Walcz, zawsze jest o co.

Wydaje Ci się, że wszystko co robisz robisz dobrze, że znasz samego siebie, że problem nie tkwi w Tobie lecz we wszystkich dookoła. I nagle okazuje się, że jest odwrotnie. To właśnie Ty jesteś całym tym złem, na własne życzenie niszczysz wszystko to, co kochasz, co najlepsze, najpiękniejsze. Pewnego dnia budzisz się i zaczynasz na wszystko patrzeć zupełnie inaczej. Stajesz przed wyborem : albo będziesz żyć tak jak do tej pory i stracisz to co dla Ciebie najważniejsze, to co kochasz najmocniej albo weźmiesz się w garść i zaczniesz widzieć swoje błędy. Zmieniać siebie i swoje postępowanie. Najtrudniej jest przyznać się do winy, dojrzeć problem w sobie.

"Przecież ja wszystko robię dobrze, jestem zupełnie normalna, tyle od siebie daję a oni się czepiają...to oni są źli..."

Gówno prawda. Dopóki nie będziesz widzieć w sobie wad, dopóki nie przyznasz, że też popełniasz błędy i krzywdzisz swoim postępowaniem tych którzy Cię kochają, to nigdy nie zaznasz szczęścia, nigdy. I możesz otaczać się fałszywymi przyjaciółmi, chwilowymi znajomymi, którzy znikną zaraz po tym jak w Twoim życiu zacznie się źle dziać. To nic nie da. Prawdziwy przyjaciel wygarnie Ci wszystkie Twoje wady, prawdziwy przyjaciel będzie przy Tobie zawsze, nawet jak cholernie mocno go skrzywdzisz. Prawdziwy przyjaciel da Ci szansę na zmianę i razem z Tobą będzie walczyć. Takich przyjaciół szukaj i takimi się otaczaj. I miej świadomość, że są Twoim największym szczęściem. Walcz, choćby walka wymagała od Ciebie ogrom wysiłku i poświęcenia. Doceń, że ludzie, których skrzywdziłaś cholernie mocno, dali Ci kolejną szansę i chcą wciąż przy Tobie trwać. Udowodnij im, że wszystko co było do tej pory, było prawdą, wszystkie miłe gesty i słowa. Jeśli kochasz, jeśli Ci zależy - walcz. Walka to dobra rzecz, jeśli oczywiście walczy się w dobrej wierze. Jeśli w końcu dojrzysz problem w sobie i zechcesz go zwalczyć, wszystko się zmieni. A na walkę nigdy nie jest za późno. Jak to się mówi: "Lepiej późno niż wcale!" :)

"Jeśli nadal będziesz robił to, co zawsze robiłeś, nadal będziesz otrzymywał to co zawsze.."

Czytaj więcej »

Śpieszmy się kochać ludzi...

Jeszcze całkiem niedawno siedzieliśmy przy wspólnym stole a Ty z zapartym tchem opowiadałeś o tym co widziałeś w kolejnej podróży. Zawsze uśmiechnięty, radosny i pełny życia. Pamiętam jak jako dziecko wyczekiwałam dnia Waszego przyjazdu. Mogłam słuchać Twoich opowieści godzinami i wciąż czułam niedosyt. Mistrz dowcipu i rozluźniania atmosfery w połączeniu z ułożonym i bardzo inteligentnym człowiekiem. Taki byłeś i takiego Cię zapamiętam...i choć nie dociera do mnie fakt, że już Cię z nami nie ma, że już nigdy nie usiądziemy przy jednym stole , nie będziemy się śmiać i wspominać tego "co było kiedyś" , to głęboko wierzę, że zawsze gdzieś tu z nami będziesz. Duchem wciąż będziesz z nami a w naszych sercach żyć będziesz zawsze...

"Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych.."

Czytaj więcej »

Moje Przedszkolaki.

Minęło już siedem miesięcy odkąd nie pracuję w przedszkolu. Za każdym razem, gdy oglądam zdjęcia z czasów gdy jeszcze byłam tam, tęsknie do nich ogromnie. Do tych okrzyków radosnych, codziennych przytulasów, setek laurek, które do dziś schowane mam na dnie szuflady. Wspominam i wzdycham z utęsknieniem. Wspólne wycieczki, przygotowywanie imprez okolicznościowych, wspólna szkolna Wigilia. Przebywanie tam dawało mi ogromną satysfakcję, zaufanie, którym obdarzyły mnie dzieciaki - motywację do działania. Pracowałam w ośrodku w którym były zarówno dzieci zdrowe jak i chore. Nie muszę chyba mówić ile czasu i poświęcenia potrzeba aby zdobyć zaufanie u dziecka cierpiącego na autyzm. Do dziś pamiętam dzień w którym siedmioletni chłopiec, cierpiący właśnie na tę chorobę podszedł do mnie i uśmiechając się lekko z całych sił się we mnie wtulił. Nie tylko ja byłam zszokowana. Mama otworzyła szeroko oczy ze zdumienia i rzekła:

-Jestem w szoku, przecież on się nigdy do obcych nie przytula, nawet się dotykać nie pozwala...

A do mnie się przytulił. Udało mi się wzbudzić w nim zaufanie. Z jego strony drobny gest, dla mnie ogromne przeżycie , które będę pamiętała już zawsze. Pokochałam te dzieciaki całą sobą. Uwielbiałam przebywać w ich towarzystwie, tulić, pocieszać i chwalić. I zapewne byłabym tam do dziś, gdyby nie fakt, że niektórzy zaczęli kopać pode mną dołki a ja w tym złym czasie miałam trochę szczęścia i dostałam propozycję nie do odrzucenia :) Nawet przez sekundę nie zastanawiałam się nad tym czy żałuję, bo nigdy nie będę. Przecież ma tutaj swoje cudowne i osobiste domowe przedszkole :). A to , że tęsknię to tylko kolejny dowód na to, że sentymentalna jestem ogromnie. Bardzo szybko przyzwyczajam się do ludzi, taa zawsze mnie to gubiło. Dziś oglądam zdjęcia, filmiki i laurki i zastanawiam się jakie te moje przedszkolaki i uczniaki będą za kilka lat. Trzymam za nich mocno kciuki i ślę im ogrom całusów i przytulasów. Najwspanialsi są pod słońcem, tego jestem pewna!

Czytaj więcej »