02.04 Światowy Dzień Świadomości Autyzmu. „Zrozumieć i pokochać autystyka”

Dziś jest ten dzień. Światowy Dzień Świadomości Autyzmu. Autyzm jest powszechnie znany i coraz więcej ludzi na niego cierpi. A czy każdy z Nas wiem czym on jest? Jak się objawia i jak żyją ludzie , którzy na Autyzm cierpią? Autyzm jest zaburzeniem rozwojowym, które najczęściej ujawnia się w ciągu pierwszych trzech lat życia jako rezultat zaburzenia neurologicznego, które oddziałuje na funkcje pracy mózgu. Autyzm i jego pochodne, jak podaje statystyka, występują raz na 500 osób i występuje cztery razy częściej u chłopców niż dziewczynek. Dochody, stopa życiowa, czy wykształcenie rodziny nie mają żadnego wpływu na występowanie autyzmu. Autyzm ma wpływ na rozwój mózgu w sferach rozumowania, kontaktów socjalnych i porozumiewania się. Dzieci i dorośli z autyzmem najczęściej mają kłopoty z komunikacją w grupie i wspólnych czynnościach. Zaburzenia utrudniają im porozumienie z innymi i stosunek do świata zewnętrznego. Chorzy mogą wykonywać te same ruchy ciała ( np. machanie ręką, kołysanie się ), nietypowe reakcje wobec ludzi, lub przywiązanie do przedmiotów, czy sprzeciwianie się jakimkolwiek zmianom w rutynie. W niektórych przypadkach może występować agresja i/lub samookaleczanie się. Autyzm jest trzecim najczęściej spotykanym upośledzeniem rozwojowym- częstszym niż zespół Down'a. Jednak większość społeczeństwa, w tym wielu pracowników służby zdrowia, świata nauki, nadal nie rozumie jak autyzm oddziałuje na osoby chore i jaki jest najlepszy sposób pracy z osobami cierpiącymi na autyzm. Bardzo trudno jest zrozumieć autystyka , jeszcze trudniej jest zdobyć jego zaufanie i akceptację. Wiem to z własnego doświadczenia. Od dłuższego czasu pracuję w klasie integracyjnej, do której uczęszcza chory na Autyzm chłopiec. Na pierwszy rzut oka, zupełnie zdrowy. Uśmiechnięty, z cudownymi błękitnymi oczami, zawsze pięknie ubrany. Jednak ma on swój własny świat. Świat do którego nie chce nikogo wpuścić. Zamknięty na innych ludzi, dostępny tylko dla Niego. Jest bardzo nieufny, nerwowy. Ogromnie boi się ciemności i głośnych dźwięków. Nie znosi przebywać w zatłoczonych miejscach, najbardziej lubi samotność. . Adaś jest bardzo głęboko zaburzony i nie mówi, porozumiewa się z Nami za pomocą tzw. „piktogramów”. Stale powtarza te same czynności takie jak np.: zgrzytanie zębami, bieganie bo klasie i stukanie palcami w tablicę, głośne tupanie. Ma swoje ulubione płyty, książki i gry. Uwielbia odgłosy zwierząt, wszelkiego rodzaju drewniane układanki i ksiązki o zwierzętach. W zasadzie ma swoje wybrane z których korzysta każdego dnia. Płyta z muzyką relaksacyjną „Kojący Śpiew Ptaków”, płytę wraz z obrazkami „Animal Soundtracks” , książkę „Księga zwierząt” i wszystkie drewniane układanki jakie mamy. Potrafi godzinami przeglądać swoją ulubioną książkę i słuchać śpiewu ptaków. Uwielbia również wszelkiego rodzaju porządki. Często zamiata klasę, wyciera stół po śniadaniu, myje talerzyki.Do szkoły zawsze przyprowadza go Mama. Kobieta wiecznie uśmiechnięta od której bije ogromna radość i chęć życia. Jest niesamowicie zaangażowana we współpracę  z Nami i zawsze chętnie korzysta z Naszych rad. Mimo, że Adaś to przypadek ciężki bo prócz Autyzm ma także Upośledzenie Umiarkowane, to mama nie traci pogody ducha. Ma w sobie tyle pozytywnych emocji, że inni mogli by się tego pozytywnego nastawienia uczyć. Moje pierwsze tygodnie samego kontaktu z Adasiem były bardzo trudne. Nie chciał ze mną współpracować, złościł się, kopał, gryzł i szczypał. Ja sama po całym dniu pracy byłam wyczerpana. Każdy zakaz wyprowadzał go z równowagi do tego stopnia , że rzucał wszystkim co miał pod ręką. Z czasem nauczyłam się z nim kontaktować, porozumiewać, współpracować, nauczyłam się po prostu Adasia. Jest wspaniałym chłopcem i uwielbiam go z całego serca. Pamiętam jak pierwszy raz  się do mnie przytulił. Po prostu, tak bez powodu przyszedł, uśmiechnął się i objął mnie całą swoją siłą. To było niesamowite gdyż raczej unika on takich sytuacji. Z każdym dniem uczyliśmy się ze sobą współpracować. Dawałam z siebie wszystko i cierpliwie znosiłam każdy jego napad wściekłości. Serce mi się krajało jak patrzyłam jak chwilę po napadzie wściekłości następuję ogromny żal a jego cudne błękitne oczy napełniają się łzami. Autyzm to straszna choroba, wymagająca stałej terapii i ogromu pracy. Z ręką na sercu mogę przyznać, że nie można poddawać się na starcie. Trzeba najpierw poznać i zrozumieć dziecko autystyczne aby mu pomóc. Ja Adasia poznaję coraz bardziej każdego dnia i z dnia na dzień skrada więcej mojego serca. Dzięki determinacji mojej i koleżanek , które razem ze mną pracują w tej klasie widać znaczącą poprawę w zachowaniu Adasia. Nauczył się dłuższy czas skupiać na różnego rodzaju zadaniach, zaczyna rozumieć polecenia bez wcześniejszego pokazania gestem, chętniej uczestniczy w zajęciach grupowych takich jak np. rytmika. Zawsze będę powtarzała, że jest chłopcem niezwykłym i zawszę będę miała do Niego ogromną słabość. Jest trudny ale na swój sposób wspaniały.

Prace Adasia

Piktogramy dzięki którym się porozumiewamy

To co Nasz Adaś lubi najbardziej :)

Przykład Adasia w pełni oddaje obraz Autyzmu. Stereotypowe powtarzające się czynności, zaburzenia mowy, słaby kontakt wzrokowy, nadmierne porządkowanie, autystyczna izolacja, przymus stałości otoczenia,

Warto wiedzieć czym jest Autyzm. Każdy z Nas może kiedyś w swoim życiu mieć do czynienia z autystą. Bądźmy otwarci na otaczający nas świat. Otwarci, życzliwi i tolerancyjni. Autysta to też człowiek, tak samo ważny i tak samo wspaniały jak my wszsycy.

W swoim poście korzystałam z tej strony. 

Czytaj więcej »

Śniadanie Daje Moc! #GłodniZmian#ZdrowyCzwartek

Śniadanie Daje Moc czyli 

#GłodniZmian#ZdrowyCzwartek

Śniadanie to bardzo ważny posiłek, który daje nam energię na cały dzień. Ważne jest aby było one bogate w witaminy. Dla tych zabieganych, zapracowanych, nie mających czasu na przygotowanie pożywnego śniadania polecam zdrowe, szybkie i przepyszne musli z jogurtem naturalnym. Ja sama uwielbiam takie śniadanie i śmiało mogę powiedzieć , że jest bardzo pożywne! Można je przygotować zarówno w domu jak i w pracy. Do tego pyszny sok ze świeżo wyciskanych pomarańczy i mamy pyszne i zdrowe śniadanie, bogate w witaminy.

Do jogurtu naturalnego dodałam : płatki owsiane, suszoną śliwkę, rodzynki oraz orzechy laskowe.

Mój wpis powstał w ramach cyklu Zdrowy Czwartek prowadzonego przez Agnieszkę z www.mylifestyle.com.pl. Zapraszam serdecznie na jej Bloga i przyłączenie się do akcji. 

Czytaj więcej »

"Powołania nie oszukasz" - Czyli Moja Praca moją Pasją

Odkąd pamiętam uwielbiałam dzieci. Od zawsze moją ulubioną zabawą była zabawa w szkołę. Sadzałam w rzędzie Misie,Lalki ,ze starego zeszytu robiłam dziennik i udawałam, że jestem Nauczycielem. Pasja ta nigdy we mnie nie zgasła. Wręcz przeciwnie z biegiem lat rosła coraz bardziej. Z roku na rok coraz bardziej upewniałam się w tym, ze praca z dziećmi to to,co chcę robić w życiu. Od dziecka miałam kontakt z maluchami. Już jako dwunastolatka potrafiłam zająć się niemowlakiem. Opiekowałam się praktycznie wszystkimi dziećmi z mojej wsi. Mieszkam w miejscu gdzie nawet Wrony zawracają :), każdy tu każdego zna, więc bez problemu mogłam spełniać się w roli "Okolicznej Niani:". Dzięki temu pierwsze dni pracy w przedszkolu były dla mnie jak bułka z masłem. Zero nerwów,zero stresu. Nie uznaje się oczywiście za znawcę we wszystkich kwestiach dotyczących dzieci, nikt nie jest wszechwiedzący, ale śmiało mogę powiedzieć, że problemów we współpracy z dziećmi nie mam najmniejszych. Potrafię je zabawić, zainspirować, zachęcić do nauki. Jestem też od przytulania, pocieszania, ocierania łez, chwalenia , ale także zwracania uwagi jeśli coś jest nie tak. Staram się być takim nauczycielem, jakich miałam ja. Przez wszystkie lata swojej edukacji spotkałam cudownych Nauczycieli. Z sercem, z pasją , po prostu z powołaniem, Oczywiście zdarzały się osoby, które zdecydowanie z powołaniem się minęły, ale to już wyjątki. Mówi się , że początki zawsze są trudne. Ja tego osobiście nie odczułam. Od pierwszego dnia praktyk uświadomiłam się w tym, że wybrałam idealną drogę. Ta praca niesamowicie mnie nakręca, Mam mnóstwo pomysłów i jeszcze więcej chęci.Z uśmiechem na twarzy jadę do pracy każdego ranka aby już w drzwiach przywitało mnie stadko rozbrykanych małych istotek rzucających mi się na szyję. Uwielbiam ich wszystkich i każdego z osobna. Z czystym sumieniem mogę przyznać, że są cudni. Każde dziecko jest cudowne i wyjątkowe na swój sposób. Nie ma lepszych i gorszych, wszyscy są równie wspaniali. Każda mała istota, zasługuje na uwagę , przytulenie,pocieszenie czy otarcie łez. Nie można jednego dziecka wielbić bardziej innego mniej. Wspólnie z koleżanką staramy się im urozmaicać każdy dzień. Lepimy z gliny, przygotowujemy różne ozdoby i stroiki na specjalne okazje, dużo im czytamy, dużo spacerujemy i jeszcze więcej rozmawiamy. Staramy się dać z siebie jak najwięcej aby przedszkole , kojarzyło się dzieciom z miejscem bezpiecznym, pełnym ciepła, radości i dobrej zabawy. To chyba jest w tym wszystkim najważniejsze , aby dzieci czuły się z Nami bezpiecznie, gdyż dla dziecka poczucie bezpieczeństwa to podstawa. Nie żałuję, że wybrałam taki zawód. To nie tylko praca. To moje hobby,moja pasja, całe moje życie. Oddaje się temu w pełni i dostaję za to najpiękniejszą zapłatę,Sukcesy, które odnoszą nasze dzieciaki, zdobywanie przez Nich nowych umiejętności, każdy uśmiech jaki nam darują,każde przytulenie, czy laurka to najwspanialsze i najpiękniejsze co możemy dostać za swoje poświęcenie pracy. Żadne pieniądze nie są taką zapłatą jak to, kiedy widzimy, że nasza praca ma swoje efekty. Gdy możemy zaobserwować jak dziecko rozwija się i dorasta każdego dnia coraz bardziej. Jak pochłania wiedzę, którą mu przekazujemy i chce jej zdobywać jeszcze więcej.
To daje nam jeszcze większą satysfakcje i ogromnie motywuje do działania. Najważniejsze jest przecież , żeby robić to co się kocha. Ja właśnie to robię. Cieszę się, że miałam możliwość wyboru, że taką podjęłam decyzję. Nie żałuję, nigdy nie będę żałowała. Chcę tylko pogłębiać swoją wiedzę, uczyć się nowych rzeczy i zdobywać doświadczenie. Nie wiem jak jestem odbierana z zewnątrz, jak patrzą na to co robię i jak pracuję inni, ale jednego jestem pewna - swojej pracy oddaję się w całości  i daję z siebie wszystko. Szaleję wprost za moimi podopiecznymi i nie mam zamiaru tego ukrywać. Każdy ma jakąś pasję, ja swoją pasję połączyłam z pracą. Lepiej wybrać nie mogłam!!

Zajęcia z Gliny :)

Lepimy.. :)

Chyba rosną nam artyści... 

Dodaj napis

Dzieło czterolatka :)

Stroiki Wielkanocne 

Stroiki Wielkanocne Part 2

Laurka i odrzutowiec :D

Czytaj więcej »

Lilunia, Wielka Bohaterka w maleńkim ciele.

Znacie Lilę z Bonifratrów? Obserwujecie, czytacie? Ja obserwuję od dłuższego czasu. Obserwuje i za każdym razem się wzruszam. Lilianka to wielka bohaterka w maleńkim ciałku. Jej historia pokazuje jak wielka potrafi być miłość rodzicielska.Monika i Arek to wspaniali ludzie. Od początku walczyli o Lilę i walczą nadal. Każdego dnia mimo tego jak jest im ciężko, z uśmiechami na twarzy w całości oddają się córce. Pokazują nam wszystkim ,że trzeba cieszyć się każdą chwilą, każdym momentem w życiu. Kochają swoje dziecko całym sercem ,dają Lili wszystko to,co każde dziecko powinno mieć. Nie ma dla nich znaczenia to, że Lila śpi, że nie podaruje im za to uśmiechu..są po prostu są,kochają i dbają  nią. Ja wiem, że Lilcia to taki nasz Aniołek, jest tutaj z nami , żeby Nam udowodnić, że można się cieszyć nawet w najtrudniejszym momencie naszego życia. Zastanawialiście się kiedyś co Wy zrobilibyście w takiej sytuacji? Czy bylibyście na tyle silni co Monika i Arek? Poradzilibyście sobie gdyby Was spotkała taka tragedia?Bo ja nie jestem pewna czy bym się nie złamała...Dlatego właśnie rodzice Lili są dla mnie wzorem. Są tacy silni i mimo wszystko się uśmiechają i wspierają innych rodziców, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji. Dlatego szlag mnie trafia jak słyszę, ze tato Lili jest "tępakiem". Ojciec , kochający nad życie swoje dziecko to tępak?Ojciec ,który ma chore dziecko, dziecko, które nie reaguje na świat zewnętrzny a mimo wszystko traktuje Lilę jakby reagowała to to tępak?Ja myślałam,że troska o dziecko i całkowite oddanie mu się to raczej wyraz miłości a nie tępoty. Nie mogłam się do tego nie odnieść, po prostu nie mogłam. Jak można tak mówić o człowieku, który każdego dnia budzi się ze świadomością, że jego córka poprzez zaniedbanie ze strony szpitala nie będzie mogła zagrać z nim w piłkę czy pójść do parku? Jak można dokładać im jeszcze więcej przykrości? Mnie na miejscu tej Pani zeżarłyby wyrzuty sumienia. Nigdy bym sobie tego nie wybaczyła.Nigdy.Wiem, że w dzisiejszych czasach w ludziach jest mnóstwo zła i zawiści, wiem,że nie da zbawić się całego świata, ale można dużo zdziałać wspólnymi siłami,można zapobiec sytuacjom takim jak sytuacja Lili. Można. Wystarczy chcieć. Dlatego w każdej sytuacji i w każdym momencie będę stała murem za rodzicami Lilki. Razi Was to co udostępniają?Zdjęcia , które dodają Was szokują? A zastanówcie się co czuje Matka , która widzi to każdego dnia i nic nie może zrobić?Co czuje Ojciec, który te zdjęcia robi aby zapobiec takim sytuacjom i pokazuje je całemu światu?Wydaje Wam się, że to takie proste?Cyk fota strzelona i wrzucona na FB? Nie oceniajcie ludzi nie znając ich i nie wiedząc co czują. Ja też ich nie znam, nie wiem co czują, mogę sobie tylko wyobrazić,ale nigdy w życiu nie nazwała bym ich tępakami. Tępak darowałby sobie i żył dalej swoim życiem. Nie chcę dalej się wypowiadać odnośnie tej Położnej bo po prostu brak słów. Dla mnie Lilunia to WIELKA bohaterka. Jest tutaj z Nami cały czas właśnie dzięki tej ogromnej miłości jaką czuje ze strony swoich rodziców. Każdego dnia pokazuje Nam jak nawet w najtrudniejszych chwilach życia można mieć uśmiech na twarzy. Jest naszym darem, przysłanym tam z góry. Naszym Aniołkiem, Jej historia pokazuje nie tylko ogromną miłość, przestrogę aby zapobiegać takim sytuacjom, ale także uczy Nas, że należy cieszyć się każdą chwilą, każdym momentem, spotkaniem z przyjaciółmi, możliwością poczucia podmuchu wiatru na policzku , promieni słońca. Lilunia nie ma niestety możliwości aby to poczuć, została na to skazana przez zaniedbanie ze strony szpitala. Dlatego droga Pani Aneto i pozostali którzy uważacie rodziców Lilki za tępaków, Ci ludzie pokazują wam swoje dziecko po to, aby Wam uświadomić jakie życie jest kruche. To z ich strony wielkie poświęcenie , nie każdy odważyłby się pokazywać całemu światu to co pokazują Oni. To wbrew pozorom nie jest takie proste. To jest ich dziecko,ich miłość ich radość, którą w pewnej części im zabrano nie pytając ich o zgodę. Dlatego nie obrzucajcie ich kamieniami i nie krzywdźcie jeszcze bardziej. Postawcie się na ich miejscu i zastanówcie się jak możecie im pomóc zamiast ich dobijać. A jeśli pomagać nie chcecie to odpuśćcie.

Nie dokładajcie im cierpienia..Dla mnie Arek i Monika są wielcy. Zawsze będą, I w każdym momencie stanę za Nimi murem, gdyż dla Mnie są wzorem a nie tępakami.

Lilunia <3

Czytaj więcej »