Tosia, Tochana, Antonina...

Znowu będzie o dziecięciu i znowu nie moim. ( tak wyniańczyłam ładną gromadkę dziecioli :P) Chociaż jak przypomnę sobie te wszystkie dni, godziny i minuty spędzone z Nią to wcale nie czuję, że Ona nie moja. Moja też, tak troszeczkę. Antonina , dziś jej 6 urodziny a ja przed oczami wciąż mam dwuletniego skrzacika. Drobinkę maleńką z cudownymi błękitnymi oczętami.Utonąć można było w ich błękicie! Pamiętam wspólne spacery, jak śmiała się do rozpuku gdy Paulina grała jej na trawie, jak uwielbiała wspólne budowanie zamków i babek z piasku , by potem jednym ciosem zamienić je w pył, takie to było zabawne, takie śmieszne! Skakanie, tak to kochała chyba najmocniej. A ja z milion razy prawie zawału dostałam jak patrzyłam na Tochanę szalejącą na łóżku...na nic się moje prośby zdały, na nic matczyne ostrzeżenia...przecież to taka frajda była! W książkach zakochana jest chyba do dzisiaj, od maleńkości je uwielbiała i z ogromnym zaciekawieniem słuchała czytanych bajek. Uwielbiałam spędzać z Nią czas. Wstydzioszkiem była ogromnym, ale jak się człowiek postarał to zdobył w końcu jej zaufanie-wiem bo sama musiałam się nieźle nagimnastykować :P Rosła w oczach, zaskakiwała wciąż nowymi umiejętnościami a przede wszystkim tym , jak pięknie i wyraźnie mówiła. Do dziś w pamięci utkwiły mi wypowiedziane przez dwuletnią Tosię zdania, Pewnego zimowego wieczoru wracałyśmy z naszej świetlicy, było już dość ciemno i Tosia będąc u mnie na rękach zapytała :

-Ala a jak trafimy do domku , jest ciemno?
-Zobacz Tosiu, w telefonie mam latarkę - po czym zapaliłam światełko. Tosia z uśmiechem na twarzy rzekła:
-O! Ala zapaliła i już nie mamy problemu. Trafimy do domku!

Tak , zatkało mnie. Bo miała tylko dwa latka, dwa! Toż to malizna! A mówiła tak wyraźnie, takich słów używała...zachwycała mnie wtedy i dziś też zachwyca, tylko troszkę inaczej. Dziś to już uczennica, do szkoły chodzi, pisać się uczy, liczyć...a ja ciągle pamiętam ją, taką drobniusią, malusią z wciąż roześmianymi oczętami. Dla mnie zawsze będzie Tosieńką, najsłodszą Tosią pod słońcem! Antonino kochana , w Twoje 6 urodziny życzę Ci abyś zawsze otaczała się ludźmi życzliwymi i prawdziwymi, abyś kochała i była kochana, niech nigdy nie spotykają Cię smutki a każdy dzień przynosi same radości!Rośnij w miłości!

I porcja zdjęć takiej Tochany, jaką pamiętam...

                       

A dzisiejsze zdjęcia Antosi znajdziecie tutaj. Blog pisany prze Patrychę, mamę Tośki :)

Czytaj więcej »

Szczerość , to co najważniejsze w przyjaźni.

Często na swojej drodze, zupełnie przez przypadek spotykamy ludzi, którzy stają się jednymi z najważniejszych osób w naszym życiu. Przychodzą i po prostu są. Dają uśmiech, wsparcie, radość. Są przy nas w każdym ważnym momencie naszego życia. Służą dobrą radą i pocieszają wtedy, gdy najbardziej tego potrzebujemy. Nie okłamują, nie oszukują , nie krzywdzą. To przyjaciele. Największe szczęście jakie można mieć, to posiadanie prawdziwego i oddanego przyjaciela. Ja to szczęście mam. I dobrze mi z tym.

Ale przejdźmy do sedna...Wczoraj uświadomiłam sobie, jak wiele można stracić, jeśli nie mówi się głośno o tym co się czuje , co nam się nie podoba, co nas boli. Jak ważna jest szczerość i wyjaśnianie na bieżąco wszystkich niedomówień. Po raz pierwszy od dawna poczułam strach. Ogromny strach, że stracę to co tak kocham, czego szukałam od zawsze, Zanim przyszedł strach , była złość i pretensje. Dużo raniących i ciężkich słów. Słów , których dziś się wstydzę. A zaczęło się od pierdoły, od źle zinterpretowanej wiadomości. Przez błahostkę zraniłam kogoś , kto jest dla mnie bardzo ważny i znaczy dla mnie wszystko. Nienawidzę siebie w takich momentach, ba dziś też się nienawidzę. Bo jak tylko sobie przypomnę co spowodowały moje słowa, to skręca mnie od środka i mam ochotę sama sobie strzelić w twarz. Dziś wiem jedno, trafiło mi się jak ślepej kurze ziarno (albo ślepej mi, bo przecież u mnie też z widzeniem całkiem słabo. ) Wiem też, że nigdy już nie dopuszczę to sytuacji takiej jak wczorajsza. Nigdy. Jestem szczęściarą, mam tego absolutną świadomość. Wygrałam los na loterii. Czas wziąć się w garść i doceniać to co teraz. Naprawię to co wczoraj ukruszyłam. Dobuduję, Wiem, że warto. Przecież Bratnie Dusze spotyka się raz w życiu, Ja spotkałam dwa razy i drugiej już odejść nie pozwolę. Pamiętajmy o tym, żeby rozmawiać. Z siostrą , z bratem, z mężem, żoną, przyjacielem. Wyjaśniajmy na bieżąco to co ważne i mniej ważne. Nie dopuszczajmy do tego aby mało istotny element zniszczył całą konstrukcję. Bo czasem jest już za późno, aby budować od nowa.

Czytaj więcej »

Bo życie jest piękne!

Tak , zdecydowanie jestem tego zdania, że życie  jest piękne. Jestem zdrowa, mam rodzinę, dach nad głową, wymarzoną pracę, wspaniałego przyjaciela i wyjątkowe dusze wokół siebie. A mimo to często łapię się na tym , że narzekam. I jęczę i mędzę i i użalam się. A to , że za gruba, a to . że włos nie tak się układa, że ciastka się spaliły a ja z niczym nie mogę się wyrobić. I tak sobie myślę, głupia jestem. Bo cóż to za zmartwienia? Schudnąć można zawsze, włosy też kiedyś się ułożą, a ciastka?Ciastka upiekę drugie, trzecie , piąte i w końcu wyjdą takie jak być powinny. Przecież to pierdoły, bzdury, błahostki. Czasem warto usiąść, przemyśleć i przeanalizować. Co z ludźmi , którzy mają policzony czas? Mają świadomość, że zostało im kilka miesięcy życia?Jak ogromnie narzekać muszą tacy właśnie ludzie?  Mają do tego prawo a przeważnie tego nie robią. Wręcz przeciwnie. Cieszą się każdą sekundą , każdym momentem. Zachwycają się kroplą rosy na źdźble trawy, tęczą na niebie, śpiewem ptaka. Chwytają każdą sekundę życia pełnymi garściami. I każdy z Nas właśnie tak powinien żyć. Ja jakiś czas temu przewróciłam całe swoje życie do góry nogami, pisałam o tym tutaj. Od dłuższego czasu marudziłam, że chce coś zmienić w swoim życiu. Planowałam i marudziłam i trwało to dość długo. Do czasu aż pojawiła się pewna Dusza , dzięki której jestem tu gdzie jestem i patrzę na wszystko zupełnie inaczej. Bo czego w tym momencie mi brakuje? Na co mogę narzekać? Na nic. Mam wszystko. To co najcenniejsze i najważniejsze. Pozytywne nastawienie to klucz do szczęścia. Wystarczy, że każdego dnia będziemy sobie powtarzać, że życie jest piękne, że to co najlepsze dopiero przed nami a każda porażka uczy nas czegoś nowego i sprawia, że stajemy się silniejsi i mądrzejsi. Tak, jesteśmy tylko ludźmi i uczymy się na błędach. A życie mamy tylko jedno i warto je przeżyć radośnie, ciesząc się każdą jego sekundą. Uściskiem małej dłoni, uśmiechem drugiego człowieka, dniem spędzonym w towarzystwie najlepszego przyjaciela, śpiewem ptaka, promieniem słońca, spacerem w towarzystwie tych, których kochasz. Niedawno przeżyłam rozczarowanie, dość duże i bolesne. Gdyby nie to, że jestem tutaj i mam najlepsiejszego przyjaciela "na wyciągnięcie ręki" pewnie bym się przejmowała, płakała, szukała winy w sobie...ale tego nie robię. Bo zaczynam na wszystko patrzeć pod innym kątem. Zaczynam zauważać zalety w tym co robię, ba nawet w sobie! Jeszcze pół roku temu w życiu bym się o to nie podejrzewała :) I każdy z Nas ma w sobie tą siłę. Wystarczy tylko skupić się na tym co najważniejsze, otaczać się tylko takimi ludźmi, którzy nas uskrzydlają a nie skrzydła podcinają i wierzyć w siebie, przede wszystkim. Ja od dłuższego czasu staram się tak właśnie żyć i dzięki temu wszystko jest prostsze, łatwiejsze, piękniejsze...To oczywiście nie tylko moja zasługa, bo gdyby nie wsparcie Siostry to pewnie dużo więcej czasu zajęłoby mi dojście do tych "mądrości życiowych". I to chyba kolejny dowód na to, że los stawia nam na drodze takich wyjątkowych ludzi, którzy zmieniają nasze życie na zawsze a to życie naprawdę jest piękne. Warto przeżyć je tak, żeby miło było wspominać a wstyd opowiadać :)

Czytaj więcej »

Blogerki w Sosnowcu Part 2

Naładowane pozytywną energią wyruszyłyśmy z Martą sobotnim porankiem do Sosnowca na drugie Spotkanie Łączące Blogerki, organizowane przez Marcelinę, Pawła oraz Magdę. Miejscem docelowym był " Magiel Kulinarny, wspaniałe klimatyczne miejsce. Ludzie jeszcze wspanialsi. Nie zabrakło znajomych i przesympatycznych Blogierek z którymi osobiście uwielbiam bywać na wszystkich zjazdach. Kocham Blogosferę właśnie za to, że poznałam tu tylu wspaniałych ludzi. Wróćmy jednak do tematu. Otóż oprócz wspaniałej atmosfery i przepysznych smakołyków , którymi zostaliśmy uraczeni , prowadzone były bardzo ciekawe warsztaty.

Na początku firma Baby Design zaprezentowała nam kilka modeli swoich wózków. Krok po kroku opowiadali o ich zaletach, pokazywali które są najwygodniejsze i najbardziej praktyczne. Przyznam szczerze, że pierwszy model zauroczył mnie najbardziej. Ten największy i najbardziej skomplikowany. Przedstawiciele owej firmy z uśmiechem odpowiadali na wszystkie nasze pytania i cała prezentacja przebiegła pomyślnie i bardzo swojsko  :)

Kolejne warsztaty podzielone były na dwa bloki. Jeden z Kreatywności , prowadzony przez Panią z ośrodka twórczego rozwoju Skrzydlata Żyrafa , na drugim zaś mogliśmy zaczerpnąć wiedzy na temat kosmetyków z firmy Plus dla Skóry. Ja wybrałam warsztaty z kreatywności i do dziś uważam, że była to świetna decyzja. Bawiłam się świetnie. Było bardzo interesująco a zarazem tak wesoło, że nawet przez moment nie żałowałam wyboru. Serdecznie polecam Skrzydlatą Żyrafę!To nie tylko ogrom zabawy, ale także mnóstwo wiedzy. Świetne rozwiązanie na długie zimowe wieczory dla całej rodziny.

Ostatnim punktem spotkania były warsztaty z Evo Kids. Tematyką przewodnią była asertywność, która jest dziś niezbędna. Wszyscy uzestnicy z ogromnym zainteresowanie słuchali tego , co miała nam do powiedzenia prowadząca a potem mogliśmy zadawać pytania. Padło ich sporo a Prelegentka odpowiedziała na każde z Nich.

Spotkanie zamknął wspólny obiad po którym każdy z Nas wyruszył do domu. Spotkanie w Sosnowcu wpisuję na listę tych udanych. Jest co wspominać i o czym pisać. Tak , było cudnie! Wspieraliśmy przy tym dwie instytucje : Świetlicę przy Zespole Szkół Specjalnych nr 4 w Ssnowcu oraz Fundację Przystanek Schronisko. Losowanie i nagrody zaskoczyły nie jedną z nas :)

Dziękujemy sponsorom za cudne upominki. Zdjęcia wykorzystane w moim poście są autorstwa Matrioszki. 

Sponsorzy naszego spotkania :

Wydawnictwo BIS

Zakamarki

Jupi Park

Słoneczna Tłocznia

Bonduelle

Wydawnictwo Dwie Siostry

Joko

Atria

Wydawnictwo Skrzat

Chicco

Baby Design

Nudny Zenek

Teekanne

Bambino

Nikka

St. Majewski

Art-Flor

White Place

Urząd Miasta Sosnowiec

Czytaj więcej »

Bezcenny Dar

Pisałam jakiś czas temu o Fundacji "Dom Pełen Serca". O wspaniałych ludziach, którzy otworzyli swoje serca na dzieci, które bardzo potrzebują miłości i poczucia bezpieczeństwa. I wiecie co? Z każdym dniem uświadamiam sobie , że coraz mniej jest takich ludzi jak Pani Ola i Pan Zdzisław. Z ogromnym podziwem obserwuję to co się u nich dzieje i kibicuję im z całych sił. Wystarczy spojrzeć na jakiekolwiek zdjęcie. Radość bije z oczu tych dzieciaków. Ogromna radość a zarazem spokój. Bo nareszcie są kochane , bezpieczne i szczęśliwe. Mają to co mieć powinno każde dziecko Nareszcie ktoś je szanuje, poświęca im uwagę, czas i przede wszystkim daje poczucie bezpieczeństwa. Alusiątka są wiecznie uśmiechnięte. W nowym domu nie brakuje im niczego. Ani zabawek, ani kreatywnych zajęć ani własnego kąta. Wszystko to co dla nas jest codziennością dla nich było marzeniem, które każdego dnia spełnia Pani Ola i Pan Zdzisław .I jak tu ich nie wielbić, nie podziwiać, nie szanować? Przecież to Anioły są! Znam osobiście ich syna, Patryka i przyznam szczerze,że niedaleko pada jabłko od jabłoni :) . Dobrze, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, można odzyskać wiarę w człowieka. Ostatnio do ich drużyny dołączyli Katia i Staś. Kolejne skrzywdzone przez los maluchy. Na początku były bardzo nieufne i przerażone. Dziś tulą się do nowych rodziców i opowiadają o swoim krótkim, lecz smutnym dotychczas życiu. "Kocham Cię Ciociu" ,mówi niepewnie Staś i wtula się w ramiona Pani Oli. Trzyletni chłopiec nie może uwierzyć, że tu gdzie teraz mieszka nie przyjeżdża Policja, że nikt go tu nie będzie bił i karcił. 

-Jak to nie ma Policji? Pyta z niedowierzaniem a jego oczka robią się ogromne ze zdziwienia. 

Trzylatek zdążył przywyknąć , że wizyty Policji w "domu" to codzienność. Serce mi ściska, kluchę mam w gardle i płakać się chce, W takich momentach nienawidzę tego świata. Cóż On komu zawinił? Przecież ma dopiero trzy latka...

Do Alusiątek trafiają właśnie takie dzieci. Przerażone, skrzywdzone i niekochane. Przychodzą pełne niepewności, żalu i smutku. A dzięki staraniom Cioci Oli i Wujka Zdzisława stają się silniejsze i do nowych rodzin wyruszają jako zupełne inne dzieci. Już nie budzą się w nocy krzycząc ze strachu, Zaznali rodzinnego ciepła, miłości, szacunku i czułości. I z takimi wartościami zaczynają nowe , lepsze życie. Prawdziwe życie. Niesamowite to wszystko. Te dzieciaki tyle przeszły, tak wiele wycierpiały a mimo to cieszą się każdą sekundą i z uśmiechem witają każdy nowy dzień. Powinniśmy się tego od Nich uczyć, Ogromna siła drzemie w tych małych ciałkach. Niejednokrotnie słyszy się o tym , że dziecko zostało skatowane, porzucone czy zamordowane. Mnóstwo jest takich paskudnych i przerażających historii. A z każdą historią związane jest właśnie takie bezbronne dziecię , które rozpaczliwie pragnie ciepła i miłości. Przecież to tak niewiele, to nic nie kosztuje...

Wymiana korespondencji z Panią Aleksandrą sprawiła, że spojrzałam na to zupełnie inaczej. Pozwolę sobie zacytować jej słowa : "Nie chodzi mi o rozgłos. Chcę tylko aby inni zobaczyli, że wspólnymi siłami możemy zdziałać dużo a ja niestety sama świata nie zbawię". Ma rację kobieta. Absolutną. Czy jest tu ktoś , kogo kompletnie nie rusza los tych biednych dzieci?Ktoś, kto nie chciałby im pomóc? Nie sądzę. Wszyscy jesteśmy ulepieni z tej samej gliny i na każdego z Nas cierpienie bezbronnych istot działa tak samo. Zacznijmy od drobnych gestów. Od wstąpienia do pobliskiego Domu Dziecka, obdarowania tych dzieci drobiazgami. Nawet najmniejszych gest skierowany w ich stronę , będzie dla Nich wielki. Bo przecież one pragną tylko normalności. Zwykłej , najzwyklejszej codzienności. Ciepłej zupy, czystych ubrań, spokojnego snu i całusa na dobranoc. Pragną tego co nic nie kosztuje. Smutne to a zarazem bardzo motywujące i prowadzące do refleksji. Dziękuję Pani Aleksandro za to, że dzięki Wam tak wiele sobie uświadomiłam. Niczym są problemy, którymi przejmuję się każdego dnia w porównaniu z tym co czują i przeżywają te dzieciaki. Życie mamy tylko jedno i trzeba je przeżyć jak najlepiej. A dawanie radości innym ,  to największa motywacja, przynajmniej dla Mnie :

Czytaj więcej »

Życie...

Zawiodłam się. Znowu. Po raz setny się zawiodłam. Jak się z tym czuję? Koszmarnie. Bo zawiodłam się na osobie, której ufałam bezgranicznie. Zawsze miałam nadzieję, że mogę na nią liczyć, że mam wsparcie, że pomoże mi w każdej sytuacji. Wszystko układało się tak pięknie. Czarowała miłymi słowami, że niby "Siostra", że ważna i w ogóle. A dziś czuję jakby mi kto kubeł zimnej wody na łeb wylał. Kolejna lekcja życia. Słów brakuje nawet żeby to opisać. Ba, nawet jakby słowa były to i pisać się o tym nie chce. Bo i o czym? O podłości ludzkiej, o naiwności mej? Bez sensu to wszystko. Zawsze muszę otaczać się ludźmi , którzy tak cholernie mnie rozczarowywują...no nie wszyscy oczywiście, ale zdecydowana większoć...głupia jestem i tyle. Albo naiwna zbyt. Albo jedno i drugie. I choć boli jak cholera, choć ściska od środka i żołądek skręca to jest jeszcze pewna "Dobra Dusza", która jest dowodem na to, że nie każdy człowiek, jakiego w życiu spotkałam to wredna zawistna małpa. Podsumowując, jedno jest pewne- to będzie ciężki czas. Ale przetrwam. Toż to nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz...

Czytaj więcej »

2953 dni...

Dziś mija 97 miesiąc. Tyle już Cię Z Nami nie ma.  Nigdy , nawet  najgorszym śnie, nie pomyślałam, że mogłabyś odejść, tak totalnie, na zawsze. Byłaś taka silna, zawsze miałam w Tobie ogromne oparcie. Miałaś w sobie tyle optymizmu, tyle radości i chęci do życia, zarażałaś swoim uśmiechem każdego. Byłaś najlepszą przyjaciółką, pocieszycielką, psychologiem , psychiatrą..byłaś wszystkim. I to wszystko straciłam w kilka sekund, kilka albo kilkanaście cholernych sekund. Przyjaźniłyśmy się już od przedszkola. Wytrwałyśmy w tej przyjaźni 13 lat. Wspólne sukcesy i porażki. Wizyty na dywaniku u Dyrektora, kary od rodziców za nasze wygłupy w szkole i poza Nią, pierwsze wagary, pierwsze piwo, pierwsze wyjścia na imprezę po kryjomu. Wszystko to przeżywałyśmy razem. Zawsze miałyśmy tę świadomość , że mamy siebie, że choćby się waliło i paliło ,ja mam Ciebie a Ty masz  Mnie. To było piękne, ale wtedy nie potrafiłam tego docenić. Nie potrafiłam cieszyć się każdą sekundą spędzoną z Tobą , bo nigdy nie myślałam o tym , że stracę Cię tak nagle i tak szybko. Przez myśl by mi nie przeszło, że nadejdzie taki dzień, że nie będę mogła zadzwonić, napisać, zobaczyć Cię, wypłakać się w rękaw. Owszem piszę i dzwonię..ale nikt nie odpisuje, nikt nie odbiera. Zostały mi tylko zdjęcia i wspomnienia. Masa pięknych wspomnień. Został też ogromny ból i tęsknota. Żal do całego świata bo pomagałaś wszystkim a nie potrafiłaś pomóc samej sobie i od nikogo tej pomocy nie chciałaś. Pamiętam doskonale jak zawsze powtarzałaś „Daj spokój, jakoś to będzie, olej to”. Dlaczego Ty nie olałaś? Dlaczego wtedy , nie powiedziałaś sama do siebie „olej to” ?  Poddałaś się. Pierwszy raz poddałaś się bez walki. Zupełnie jak nie Ty.  Nie mam do Ciebie żalu, że nic mi nie powiedziałaś, że nie walczyłaś, że się poddałaś. Mam żal do siebie, ogromny żal. Nic nie zauważyłam, nie wyczułam w Twoim zachowaniu nic, co mogłoby wzbudzić moje podejrzenia. Nic. Totalnie nic. A przecież byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Zawiodłam , na całej linii. Nigdy sobie tego nie wybaczę, nigdy tego nie zrozumiem i nigdy się z tym nie pogodzę. Każdego dnia boli tak samo, każdego dnia tęsknie równie mocno. To nie prawda , że czas leczy rany. Tamtego dnia gdy dostałam telefon, że odeszłaś- zawalił mi się cały świat, czułam jakby ktoś mi wyrwał kawałek serca. Tego kawałka nie mam do dziś i nigdy już nie będę mieć. To był kawałek zarezerwowany dla Ciebie , który odszedł i umarł razem z Tobą. Do dziś nie potrafię o Tobie mówić, nie płacząc, chyba nigdy nie przestanę tęsknić. Zawsze byłaś i zawsze będziesz moją siostrą z wyboru. W sierpniu minął 8 rok odkąd Cię straciliśmy. To bardzo dużo a wydaje mi się jakby ten koszmar był wczoraj. Najgorszy czas w moim życiu, którego nie chce pamiętać a jednocześnie nie potrafię zapomnieć. Ten rozrywający serce ból ,że widzę Cię i żegnam po raz ostatni, morze wylanych łez i nieprzespanych nocy to tylko fragment z tego co wtedy przeżywałam. Dziś jestem zupełnie gdzie indziej, z dala od Naszych wspólnych miejsc, ale cząstke  Ciebie  i masę wspomnień mam zawsze ze sobą i to jest najważniejsze. Tego nikt mi nie zabierze.

Czytaj więcej »

Zmieniłam pracę , zmieniłam życie. Czy żałuję?

Niedziela wieczór, dzwoni telefon. Odbieram i słyszę w słuchawce : " Plan jest taki. Możesz przyjechać już jutro i zacząć pracę od czwartku. Co Ty na to?

A ja na to jak na lato pomyślałam. Jadę. Jak pomyślałam , tak zrobiłam...

Dzień w którym podjęłam decyzję o przeprowadzce, był taki jak wszystkie inne. Coś tam wcześniej planowałam, coś rozważałam, ale nie sądziłam , że wszystko odbędzie się tak nagle i tak szybko. Do samego końca głęboko się zastanawiałam czy to dobra decyzja. Zmiana pracy, środowiska, nowi znajomi, nowe otoczenie, nowe życie. Wszystko miało się zmienić pod wpływem jednej decyzji. Jednej bardzo ważnej decyzji. I zmieniło się. Zmieniło się o 360 stopni. Mieszkam teraz z dala od  rodziny i znajomych. Nie znam otoczenia, nie znam ludzi, staram się odnaleźć w nowej sytuacji. I jak mi to idzie? Różnie. Czy tęsknię? Bardzo. Wiedziałam, ze będę tęsknić bo zawsze taka rozmemłana i tęskniąca byłam. Całe życie mieszkałam w jednym domu, w otoczeniu tych samych ludzi, znajomych, sąsiadów, przyjaciół. Wiedziałam, że będzie mi ciężko i , że tęsknić będę cholernie. Toż ja tam zostawiłam mojego Alutka. Królewnę moją , która tak szybko rośnie i tak się zmienia, że aż jej nie poznaję! W sumie to zostawiłam wszystko i to wszystko postawiłam na jedną kartę. Czy żałuję? Chyba jeszcze za wcześnie żeby o tym mówić, czas pokaże. Choć na chwilę obecną nie wydaje mi się ,żebym kiedykolwiek miała żałować. Jest mi tu dobrze, bardzo chciałam tu być i nie stresować się , że lada moment muszę wracać bo praca , bo obowiązki, bo urlop się skończył. Bardzo chciałam i jestem. Każdego ranka budzą mnie wesołe i radosne okrzyki czwórki rozbrykanych dzieci. Szalonych, kochanych, wyjątkowo rezolutnych i mądrych dzieci. Znam ich już na wylot, wiem co lubią jeść, w co się bawić, jak najszybciej usypiają, jakie bajki czytać im na dobranoc i jak je podejść jeśli chce się od nich coś wyegzekwować. W gruncie rzeczy to kochane łobuzy są! Każdego ranka piję kawę z tą, przez którą wszystko się zaczęło. Tak , o Tobie mowa babo :) I wiecie co? Kawa smakuje wyśmienicie. Jakoś tak inaczej. Jest słodsza (ostatnio M się wygadała i już wiem dlaczego :P) i smakuje chyba tak wyjątkowo bo i towarzystwo wyjątkowe. Wszystko teraz jest takie inne. Praca wcale nie jest pracą a przyjemnością. Szef jest szefem nietypowym , bo normalnym. Pożartować można a i na poważne tematy też podyskutować lubi. Dacie wiarę? Lubię swojego szefa.  No w życiu bym się nie spodziewała bo jakoś ostatnimi czasy do szefostwa szczęścia nie miałam. Otoczenie jest piękne. Las zaraz za płotem, za lasem Zalew a nocą za oknem absolutna cisza. Słychać tylko dźwięki natury, błogo, spokojnie i cudnie. Dni mijają tak szybko, że zanim się obejrzę znowu przychodzi wieczór. Dzieci dostarczają mi tyle radości i uśmiechu, że chyba będę nieśmiertelna bo podobno śmiech wydłuża życie :D Co tu dużo mówić, poszczęściło mi się. Setki buziaków jakie dostaję od dzieci, laurki i powtarzane kilkakrotnie Kocham Cię Ciocia, to chyba największy dowód na to, że było warto. Ne wyobrażam sobie już teraz życia bez tej bandy czworga. Uwielbiam ich całą sobą. W kość też potrafią dać, a jakże. Ale dzieci są tylko dziećmi i mają prawo grymasić i broić. No bo kiedy jest na to czas jak nie w okresie dzieciństwa? Stwierdzam bez dwóch zdania ,że są cudni. Po prostu.

Warto czasem zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę. Ja zaryzykowałam i póki co nie żałuję. Czas  pokaże co będzie dalej. Na razie staram się jak najlepiej wykonywać swoją pracę , bo w końcu po to tu przyjechałam. Reszta się nie liczy, Ważne jest to co tu i teraz.

Czytaj więcej »

Dzień jakiego dawno nie miałam..

W dni takie jak wczoraj, najchętniej uciekłabym gdzieś z dala od ludzi i cywilizacji. Jakaś bezludna wyspa do wypożyczenia na tydzień mile wdziana. Ktoś , coś? Biorę każdą ofertę gdyż permanentny wkurw  w połączeniu z wyrzutami sumienia to niezbyt dobry skład. Od rana czułam, że coś nie gra, że to nie będzie dobry dzień. Wróżką powinnam zostać bo miałam rację i to jaką rację, Rację taką jakiej dawno nie miałam. PMS w porównaniu z tym co miałam wczoraj to pryszcz. Wstałam zdecydowanie lewą nogą, niewyspana i wściekła. Nawet pyszna kawa w doborowym towarzystwie nie pomogła bo owe doborowe towarzystwo też najlepszego nastroju nie miało. Tak , jakieś lipne fluidy krążyły w powietrzu. Będzie lepiej , pomyślałam w duchu. Słońce świeci za oknem, czeka mnie cudny weekend z wspaniałymi ludźmi, co tam niewyspanie, po trzech kawach zapomnę i o tym. O jakże naiwna byłam. Nie pomogła kawa, nie pomógł spacer ba, nawet moja ulubiona czekolada nie pomogła. O niewsypaniu zapomniałam gdyż w miejsce niewyspania pojawił się wkurw. Wyszłam więc na powietrze z nadzieją, że spacer dobrze mi zrobi a nerwy pójdą sobie w eter. Jakby to ująć "pomarzyć zawsze można" .  Nim minął , zdążył się zwiększyć o jakieś 200%. Pozytywne poranne nastawienie szlag trafił, weekend szlag trafił. A  później było już tylko gorzej. Wkurw rósł z minuty na minutę, po drodze przyłączyły się wyrzuty sumienia. Wiem, połączenie wybuchowe. I wybuchłam a jakże! Mina Pana , który przy owym wybuchu był-bezcenna. Patrzył na mnie z niedowierzaniem i chyba nawet chciał mnie poczęstować chusteczką ale się nie odważył :D Musiało być strasznie. Siedziało to wszystko we mnie do późnego wieczora , po 23 nawet znowu urosło. Eh, nerwowy to był dzień. Nerwowy i ciężki. Dziś wcale lepiej nie jest, ale pracuję nad tym aby lepiej było. Przytoczyłabym tu moje życiowe motto ale kobiecie ponoć aż tak bluźnić nie przystoi :P . Zmęczę to , tak jak PMS. Tylko cholera pomysłów brakuje...

Czytaj więcej »