wtorek, 8 września 2015

Życie...

Życie...


Zawiodłam się. Znowu. Po raz setny się zawiodłam. Jak się z tym czuję? Koszmarnie. Bo zawiodłam się na osobie, której ufałam bezgranicznie. Zawsze miałam nadzieję, że mogę na nią liczyć, że mam wsparcie, że pomoże mi w każdej sytuacji. Wszystko układało się tak pięknie. Czarowała miłymi słowami, że niby "Siostra", że ważna i w ogóle. A dziś czuję jakby mi kto kubeł zimnej wody na łeb wylał. Kolejna lekcja życia. Słów brakuje nawet żeby to opisać. Ba, nawet jakby słowa były to i pisać się o tym nie chce. Bo i o czym? O podłości ludzkiej, o naiwności mej? Bez sensu to wszystko. Zawsze muszę otaczać się ludźmi , którzy tak cholernie mnie rozczarowywują...no nie wszyscy oczywiście, ale zdecydowana większoć...głupia jestem i tyle. Albo naiwna zbyt. Albo jedno i drugie. I choć boli jak cholera, choć ściska od środka i żołądek skręca to jest jeszcze pewna "Dobra Dusza", która jest dowodem na to, że nie każdy człowiek, jakiego w życiu spotkałam to wredna zawistna małpa. Podsumowując, jedno jest pewne- to będzie ciężki czas. Ale przetrwam. Toż to nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz...

piątek, 4 września 2015

2953 dni...

2953 dni...


Dziś mija 97 miesiąc. Tyle już Cię Z Nami nie ma.  Nigdy , nawet  najgorszym śnie, nie pomyślałam, że mogłabyś odejść, tak totalnie, na zawsze. Byłaś taka silna, zawsze miałam w Tobie ogromne oparcie. Miałaś w sobie tyle optymizmu, tyle radości i chęci do życia, zarażałaś swoim uśmiechem każdego. Byłaś najlepszą przyjaciółką, pocieszycielką, psychologiem , psychiatrą..byłaś wszystkim. I to wszystko straciłam w kilka sekund, kilka albo kilkanaście cholernych sekund. Przyjaźniłyśmy się już od przedszkola. Wytrwałyśmy w tej przyjaźni 13 lat. Wspólne sukcesy i porażki. Wizyty na dywaniku u Dyrektora, kary od rodziców za nasze wygłupy w szkole i poza Nią, pierwsze wagary, pierwsze piwo, pierwsze wyjścia na imprezę po kryjomu. Wszystko to przeżywałyśmy razem. Zawsze miałyśmy tę świadomość , że mamy siebie, że choćby się waliło i paliło ,ja mam Ciebie a Ty masz  Mnie. To było piękne, ale wtedy nie potrafiłam tego docenić. Nie potrafiłam cieszyć się każdą sekundą spędzoną z Tobą , bo nigdy nie myślałam o tym , że stracę Cię tak nagle i tak szybko. Przez myśl by mi nie przeszło, że nadejdzie taki dzień, że nie będę mogła zadzwonić, napisać, zobaczyć Cię, wypłakać się w rękaw. Owszem piszę i dzwonię..ale nikt nie odpisuje, nikt nie odbiera. Zostały mi tylko zdjęcia i wspomnienia. Masa pięknych wspomnień. Został też ogromny ból i tęsknota. Żal do całego świata bo pomagałaś wszystkim a nie potrafiłaś pomóc samej sobie i od nikogo tej pomocy nie chciałaś. Pamiętam doskonale jak zawsze powtarzałaś „Daj spokój, jakoś to będzie, olej to”. Dlaczego Ty nie olałaś? Dlaczego wtedy , nie powiedziałaś sama do siebie „olej to” ?  Poddałaś się. Pierwszy raz poddałaś się bez walki. Zupełnie jak nie Ty.  Nie mam do Ciebie żalu, że nic mi nie powiedziałaś, że nie walczyłaś, że się poddałaś. Mam żal do siebie, ogromny żal. Nic nie zauważyłam, nie wyczułam w Twoim zachowaniu nic, co mogłoby wzbudzić moje podejrzenia. Nic. Totalnie nic. A przecież byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Zawiodłam , na całej linii. Nigdy sobie tego nie wybaczę, nigdy tego nie zrozumiem i nigdy się z tym nie pogodzę. Każdego dnia boli tak samo, każdego dnia tęsknie równie mocno. To nie prawda , że czas leczy rany. Tamtego dnia gdy dostałam telefon, że odeszłaś- zawalił mi się cały świat, czułam jakby ktoś mi wyrwał kawałek serca. Tego kawałka nie mam do dziś i nigdy już nie będę mieć. To był kawałek zarezerwowany dla Ciebie , który odszedł i umarł razem z Tobą. Do dziś nie potrafię o Tobie mówić, nie płacząc, chyba nigdy nie przestanę tęsknić. Zawsze byłaś i zawsze będziesz moją siostrą z wyboru. W sierpniu minął 8 rok odkąd Cię straciliśmy. To bardzo dużo a wydaje mi się jakby ten koszmar był wczoraj. Najgorszy czas w moim życiu, którego nie chce pamiętać a jednocześnie nie potrafię zapomnieć. Ten rozrywający serce ból ,że widzę Cię i żegnam po raz ostatni, morze wylanych łez i nieprzespanych nocy to tylko fragment z tego co wtedy przeżywałam. Dziś jestem zupełnie gdzie indziej, z dala od Naszych wspólnych miejsc, ale cząstke  Ciebie  i masę wspomnień mam zawsze ze sobą i to jest najważniejsze. Tego nikt mi nie zabierze.


poniedziałek, 24 sierpnia 2015

Zmieniłam pracę , zmieniłam życie. Czy żałuję?

Zmieniłam pracę , zmieniłam życie. Czy żałuję?


Niedziela wieczór, dzwoni telefon. Odbieram i słyszę w słuchawce : " Plan jest taki. Możesz przyjechać już jutro i zacząć pracę od czwartku. Co Ty na to?

A ja na to jak na lato pomyślałam. Jadę. Jak pomyślałam , tak zrobiłam...

Dzień w którym podjęłam decyzję o przeprowadzce, był taki jak wszystkie inne. Coś tam wcześniej planowałam, coś rozważałam, ale nie sądziłam , że wszystko odbędzie się tak nagle i tak szybko. Do samego końca głęboko się zastanawiałam czy to dobra decyzja. Zmiana pracy, środowiska, nowi znajomi, nowe otoczenie, nowe życie. Wszystko miało się zmienić pod wpływem jednej decyzji. Jednej bardzo ważnej decyzji. I zmieniło się. Zmieniło się o 360 stopni. Mieszkam teraz z dala od  rodziny i znajomych. Nie znam otoczenia, nie znam ludzi, staram się odnaleźć w nowej sytuacji. I jak mi to idzie? Różnie. Czy tęsknię? Bardzo. Wiedziałam, ze będę tęsknić bo zawsze taka rozmemłana i tęskniąca byłam. Całe życie mieszkałam w jednym domu, w otoczeniu tych samych ludzi, znajomych, sąsiadów, przyjaciół. Wiedziałam, że będzie mi ciężko i , że tęsknić będę cholernie. Toż ja tam zostawiłam mojego Alutka. Królewnę moją , która tak szybko rośnie i tak się zmienia, że aż jej nie poznaję! W sumie to zostawiłam wszystko i to wszystko postawiłam na jedną kartę. Czy żałuję? Chyba jeszcze za wcześnie żeby o tym mówić, czas pokaże. Choć na chwilę obecną nie wydaje mi się ,żebym kiedykolwiek miała żałować. Jest mi tu dobrze, bardzo chciałam tu być i nie stresować się , że lada moment muszę wracać bo praca , bo obowiązki, bo urlop się skończył. Bardzo chciałam i jestem. Każdego ranka budzą mnie wesołe i radosne okrzyki czwórki rozbrykanych dzieci. Szalonych, kochanych, wyjątkowo rezolutnych i mądrych dzieci. Znam ich już na wylot, wiem co lubią jeść, w co się bawić, jak najszybciej usypiają, jakie bajki czytać im na dobranoc i jak je podejść jeśli chce się od nich coś wyegzekwować. W gruncie rzeczy to kochane łobuzy są! Każdego ranka piję kawę z tą, przez którą wszystko się zaczęło. Tak , o Tobie mowa babo :) I wiecie co? Kawa smakuje wyśmienicie. Jakoś tak inaczej. Jest słodsza (ostatnio M się wygadała i już wiem dlaczego :P) i smakuje chyba tak wyjątkowo bo i towarzystwo wyjątkowe. Wszystko teraz jest takie inne. Praca wcale nie jest pracą a przyjemnością. Szef jest szefem nietypowym , bo normalnym. Pożartować można a i na poważne tematy też podyskutować lubi. Dacie wiarę? Lubię swojego szefa.  No w życiu bym się nie spodziewała bo jakoś ostatnimi czasy do szefostwa szczęścia nie miałam. Otoczenie jest piękne. Las zaraz za płotem, za lasem Zalew a nocą za oknem absolutna cisza. Słychać tylko dźwięki natury, błogo, spokojnie i cudnie. Dni mijają tak szybko, że zanim się obejrzę znowu przychodzi wieczór. Dzieci dostarczają mi tyle radości i uśmiechu, że chyba będę nieśmiertelna bo podobno śmiech wydłuża życie :D Co tu dużo mówić, poszczęściło mi się. Setki buziaków jakie dostaję od dzieci, laurki i powtarzane kilkakrotnie Kocham Cię Ciocia, to chyba największy dowód na to, że było warto. Ne wyobrażam sobie już teraz życia bez tej bandy czworga. Uwielbiam ich całą sobą. W kość też potrafią dać, a jakże. Ale dzieci są tylko dziećmi i mają prawo grymasić i broić. No bo kiedy jest na to czas jak nie w okresie dzieciństwa? Stwierdzam bez dwóch zdania ,że są cudni. Po prostu.

Warto czasem zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę. Ja zaryzykowałam i póki co nie żałuję. Czas  pokaże co będzie dalej. Na razie staram się jak najlepiej wykonywać swoją pracę , bo w końcu po to tu przyjechałam. Reszta się nie liczy, Ważne jest to co tu i teraz.












niedziela, 2 sierpnia 2015

Dzień jakiego dawno nie miałam..

Dzień jakiego dawno nie miałam..




W dni takie jak wczoraj, najchętniej uciekłabym gdzieś z dala od ludzi i cywilizacji. Jakaś bezludna wyspa do wypożyczenia na tydzień mile wdziana. Ktoś , coś? Biorę każdą ofertę gdyż permanentny wkurw  w połączeniu z wyrzutami sumienia to niezbyt dobry skład. Od rana czułam, że coś nie gra, że to nie będzie dobry dzień. Wróżką powinnam zostać bo miałam rację i to jaką rację, Rację taką jakiej dawno nie miałam. PMS w porównaniu z tym co miałam wczoraj to pryszcz. Wstałam zdecydowanie lewą nogą, niewyspana i wściekła. Nawet pyszna kawa w doborowym towarzystwie nie pomogła bo owe doborowe towarzystwo też najlepszego nastroju nie miało. Tak , jakieś lipne fluidy krążyły w powietrzu. Będzie lepiej , pomyślałam w duchu. Słońce świeci za oknem, czeka mnie cudny weekend z wspaniałymi ludźmi, co tam niewyspanie, po trzech kawach zapomnę i o tym. O jakże naiwna byłam. Nie pomogła kawa, nie pomógł spacer ba, nawet moja ulubiona czekolada nie pomogła. O niewsypaniu zapomniałam gdyż w miejsce niewyspania pojawił się wkurw. Wyszłam więc na powietrze z nadzieją, że spacer dobrze mi zrobi a nerwy pójdą sobie w eter. Jakby to ująć "pomarzyć zawsze można" .  Nim minął , zdążył się zwiększyć o jakieś 200%. Pozytywne poranne nastawienie szlag trafił, weekend szlag trafił. A  później było już tylko gorzej. Wkurw rósł z minuty na minutę, po drodze przyłączyły się wyrzuty sumienia. Wiem, połączenie wybuchowe. I wybuchłam a jakże! Mina Pana , który przy owym wybuchu był-bezcenna. Patrzył na mnie z niedowierzaniem i chyba nawet chciał mnie poczęstować chusteczką ale się nie odważył :D Musiało być strasznie. Siedziało to wszystko we mnie do późnego wieczora , po 23 nawet znowu urosło. Eh, nerwowy to był dzień. Nerwowy i ciężki. Dziś wcale lepiej nie jest, ale pracuję nad tym aby lepiej było. Przytoczyłabym tu moje życiowe motto ale kobiecie ponoć aż tak bluźnić nie przystoi :P . Zmęczę to , tak jak PMS. Tylko cholera pomysłów brakuje...

środa, 8 lipca 2015

Ogromna Dawka Dobrego Humoru i Mnóstwo Atrakcji - czyli Piknik z Blogującą Mamą.

Ogromna Dawka Dobrego Humoru i Mnóstwo Atrakcji - czyli Piknik z Blogującą Mamą.

Do Ośna wyruszyliśmy z Martą i Frankiem w sobotę około godziny 11. Od początku byłam pozytywne nastawiona na ten weekend. Szczerze mówiąc nie mogłam się go doczekać. I słusznie - bo było cudnie! Do celu dotarłyśmy w okolicach godziny 16. Na miejscu przywitały nas trzy zwariowane kobiety - Monika nasza wspaniała organizatorka, Magda , mistrzyni w składaniu i rozkładaniu namiotów  i Honorata. Chwilę po Nas na miejsce przybyli Mama w Biegu i Krople Szczęścia . Czekałyśmy również na Mamę Trójki, ale niestety miała małe problemy z orientacją w terenie i o dziwo się zgubiła. Te dzisiejsze nawigacje tak szwankują!My z Martą pobyt w Ośnie postanowiłyśmy zacząć od rozłożenia naszego namiotu. I tu zaczęły się schody. Instrukcja zawierająca pięć zdań, mnóstwo sznurków,rurek i materiału. I bądź tu człowieku mądry i złóż namiot na podstawie pięciozdaniowej instrukcji. Ale cóż, dla Marty nie ma rzeczy niemożliwych. W mig rozpracowała instrukcję i dokładnie krok po kroku tłumaczyła co trzeba po kolei zrobić. Szło nam mozolnie, ale na szczęście w pobliżu była Magda , dla której żaden namiot nie straszny. Uśmiałyśmy się przy tym do rozpuku , szczególnie gdy na końcu okazało się , że "coś jeszcze zostało". Czujne Blogerskie oko Marty dostrzegło, że na szczęście owe "rurki" nie są częścią złożonej już konstrukcji namiotu i w razie silniejszych wiatrów namiot na głowy nam nie spadnie. I tak oto wspólnymi siłami Tosinkowa Willa stanęła dumnie na piknikowym trawniku wzbudzając zachwyt i podziw pozostałych biwakowiczy :) Razem z Nami biwakowali również inni Celebryci , między innymi Mama Trójki (tak, w końcu odnaleźli drogę i do nas dojechali), Mama w biegu i Krople Szczęścia.  Dodam jeszcze, że nie tylko przy rozkładaniu naszego namiotu było mnóstwo śmiechu- Mama Trójki też nie miała łatwego zadania mimo, ze jej namiot (ponoć) sam się powinien rozłożyć. Ten model jakiś taki nieposłuszny był :P .







Później było już tylko lepiej. Ognisko , śpiewy przy gitarze i obrady przy Vipowskim , blogerskim stole. O muzyczną oprawę zadbał Zespół Muzyczny Starling. Wieczór upływał rewelacyjnie. Cudna atmosfera, wspaniałe towarzystwo i mnóstwo dobrego humoru. Uśmiałam się jak nigdy. Tak było bardzo swojsko. Nawet dostałyśmy ochrzan od miejscowego Pana, że nie bawimy się na parkiecie tak jak pozostali. " To po co Wy to organizujecie i tu przyjeżdżacie jak się nie bawicie" - rzekł zdzwiony i lekko zniesmaczony zachowaniem blogierek. No cóż , przyjechały niewiadomo skąd i zwyczajów tutejszych nie znają. Następnym razem się poprawimy- promis! Było tak miło, że nie zauważyłyśmy kiedy zrobiło się bardzo późno i trzeba było iść spać. Trochę się tej nocy w namiocie obawiałam bo ostatni raz biwakowałam jeszcze w podstawówce :P Ale obyło się bez żadnych niespodzianek.


 




 Rano obudził nas deszcz i gwar w drugiej części naszego namiotu. Tak sąsiedzi wpadli z wizytą ;-).
Nawet śniadanie w tak miłym towarzystwie smakowało o niebo lepiej. Naładowane pozytywną energią i dobrym humorem wtopiłyśmy się w tłum oficjalnie rozpoczętego Pikniku z Blogującą Mamą. Po kolei na miejsce przybywali Blogerscy Celebryci. Dwa Plus Cztery, Nianio, Calineczka, Mama po Godzinach, NiePolka, TomiTobi i wiele innych. Tak w Ośnie zebrała się Blogerska śmietanka :)


 Organizatorzy zadbali o wspaniałe atrakcje dla dzieci. Ilość "dmuchańców" powaliła mnie na kolana. Były dostosowane dla wszystkich dzieci. Zarówno te starsze jak i te młodsze mogły wyszaleć się na maksa. Pan Przemek Molski spisał się na medal.









Oprócz dmuchanych zamków i zjeżdżalni były inne równie wspaniałe atrakcje. Niezastąpiony i jedyny w swoim rodzaju Mim Mimello,  który ma w sobie tyle pozytywnej energii i dobrego humoru, że nie tylko dzieci ale i dorośli byli Nim zachwyceni. Mnóstwo wspaniałych zabaw i konkursów , ogromne bańki i monocykl to tylko część fantastycznych atrakcji przygotowanych przez Mimello. Po raz kolejny miałam okazję oglądać jego poczynania i znowu z czystym sumieniem go polecam. Artysta z klasą, zdecydowanie :) 





Animatorzy Kinimodo i Music Joy zorganizowali dla dzieci czas równie wspaniale. Zabawy z chustą animacyjną, skręcanie balonów, malowanie twarzy i wiele wiele konkursów. Dzieci były wniebowzięte :)



 
 Na Pikniku zagościł również Iluzjonista Piotr Tyczyński "Fantom" . Skromny i niezwykle utalentowany człowiek. Magiczne sztuczki jakie nam zaprezentował zainteresowały dzieci na dłuższą chwilę i nawet te najbardziej rozbrykane zatrzymały się na moment aby zobaczyć szczyptę magii. 



Dorośli mogli skorzystać z usług Natali i Asi , które wykonywały profesjonalne makijaże oraz oddać się w ręce Magdy Majdak, która prowadziła kącik fryzjerski. 
 Oczywiście konkursy były również dla dorosłych. Konkursy które doprowadziły mnie do łez. Obfitowały w taką dawkę humoru, że nie sposób było się nie śmiać. Wyławianie truskawek z miski z zawiązanymi oczami dla niektórych było bardzo nużace gdyż usypiali na stojąco :P , tańce hulańce w parach i ten najlepszy najwspanialszy - tańczące , poprzebierane Blogerki! Razem z Magdą stałyśmy i płakałyśmy. Tak, popłakałam się ze śmiechu.  Dziewczyny zawsze przekazują mnóstwo pozytywnej energii i ogromną dawkę dobrego humoru , ale tym razem przeszły same siebie! Dały taki popis , że skupiły na sobie uwagę wszystkich dookoła. Zakonnica "lekko napoczęta" , Plażowiczka, Cyganeczka Zosia, Piekarz, Dzidziuś, Mikołajka i Rolniczka rozwaliły mi system. Dawno się tak nie uśmiałam.
 













Tutaj macie link  to relacji video z konkursu ;-)

Blogujące Mamy mogły też wziąć udział w konkursie razem ze swoim dzieckiem. A mianowicie przy użyciu papieru toaletowego musiały zamienić swą pociechę w mumię. Ależ się przy tym napracowały! 





Cała imprezę prowadził Karol Wagner. Szło mu to rewelacyjnie. Można by rzec właściwy człowiek na właściwym miejscu :). Pełen profesjonalizm z ogromną dawką humoru. Czego chcieć więcej? Także ogromny szacun dla Karola ;-)

 
I oczywiście jedna z najważniejszych kwestii "Zwierzaki Pocieszaki" czyli wspólne dzieło Blogerów stworzone w szczytnym celu. Druga część przygód pluszowych zabawek mieszkających w pokoju Karolka. Tym razem opowiada o zwierzętach egzotycznych. Każde zwierzątko opisane jest w inny ale równie przyjemny i zabawny sposób. "Zwierzaki Pocieszaki" to wspaniała akcja łącząca Blogerów. Ogromny podziw i szacunek dla wszystkich , którzy wzięli w niej udział. W Ośnie pojawiły się prawie wszystkie autorki i autorzy książki. Magda jechała aż czternaście godzin! To się nazywa zaangażowanie w projekt. Cały dochód ze sprzedaży książek trafi na rzecz Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi w Zabrzu.


 
Ilustracje do Książki wykonała Sylwia Rutkowska a autorkami i autorami bajek są:
  • Marta Kusiak
  • Katarzyna Targosz
  • Karol Wagner
  • Mateusz Kuźniar
  • Justyna i Tomek Kubik
  • Malwina Ferenz
  • Honorata Dyjasek
  • Wioleta i Andrzej Galla
  • Żaneta Kruk
  • Izabela Urbaniak-Marut
  • Malwina Bakalarz
  • Magdalena Makowiec
  • Karolina i Artur Kaliś
  • Marta Duszyńska
  • Paulina Rybak
  • Bożena Jędral
  • Monika Ludkiewicz Kasper
Piknik wypadł wspaniale Cudowna atmosfera, mnóstwo życzliwych ludzi, ogrom atrakcji i niespodzianek. Młodzież przygotowała nawet piosenkę o Blogerkach ;-) Taki Nas zaszczyt kopnął. Byli także Strażacy, którzy dali pokaz gaszenia ognia oraz Harleyowcy prezentujący nam swoje wspaniałe motocykle. 




Cała impreza nie wypadłaby tak wspaniale gdyby nie Organizatorka. Monika-spisałaś się na medal! Wszystko wypadło wyśmienicie a ja dawno się tak nie uśmiałam. Mnóstwo dobrej zabawy, wspaniałe towarzystwo i ogrom atrakcji. Dziękuję , że mogłam uczestniczyć w Pikniku! Podziękowania nalezą się również Michalinie i Magdzie za zaangażowanie i pomoc w przygotowaniu imprezy. Wszyscy jesteście wielcy. Wszyscy razem i każdy z osobna! I mam nadzieję, że spotkamy się za rok!








Dziękujemy również sponsorom bez których impreza nie byłaby tak udana :
Patronem medialnym zajęli się :





Contact Us

Find Us
Copyright © 2016 Magiala , Blogger