Moje Przedszkolaki.

Minęło już siedem miesięcy odkąd nie pracuję w przedszkolu. Za każdym razem, gdy oglądam zdjęcia z czasów gdy jeszcze byłam tam, tęsknie do nich ogromnie. Do tych okrzyków radosnych, codziennych przytulasów, setek laurek, które do dziś schowane mam na dnie szuflady. Wspominam i wzdycham z utęsknieniem. Wspólne wycieczki, przygotowywanie imprez okolicznościowych, wspólna szkolna Wigilia. Przebywanie tam dawało mi ogromną satysfakcję, zaufanie, którym obdarzyły mnie dzieciaki - motywację do działania. Pracowałam w ośrodku w którym były zarówno dzieci zdrowe jak i chore. Nie muszę chyba mówić ile czasu i poświęcenia potrzeba aby zdobyć zaufanie u dziecka cierpiącego na autyzm. Do dziś pamiętam dzień w którym siedmioletni chłopiec, cierpiący właśnie na tę chorobę podszedł do mnie i uśmiechając się lekko z całych sił się we mnie wtulił. Nie tylko ja byłam zszokowana. Mama otworzyła szeroko oczy ze zdumienia i rzekła:

-Jestem w szoku, przecież on się nigdy do obcych nie przytula, nawet się dotykać nie pozwala...

A do mnie się przytulił. Udało mi się wzbudzić w nim zaufanie. Z jego strony drobny gest, dla mnie ogromne przeżycie , które będę pamiętała już zawsze. Pokochałam te dzieciaki całą sobą. Uwielbiałam przebywać w ich towarzystwie, tulić, pocieszać i chwalić. I zapewne byłabym tam do dziś, gdyby nie fakt, że niektórzy zaczęli kopać pode mną dołki a ja w tym złym czasie miałam trochę szczęścia i dostałam propozycję nie do odrzucenia :) Nawet przez sekundę nie zastanawiałam się nad tym czy żałuję, bo nigdy nie będę. Przecież ma tutaj swoje cudowne i osobiste domowe przedszkole :). A to , że tęsknię to tylko kolejny dowód na to, że sentymentalna jestem ogromnie. Bardzo szybko przyzwyczajam się do ludzi, taa zawsze mnie to gubiło. Dziś oglądam zdjęcia, filmiki i laurki i zastanawiam się jakie te moje przedszkolaki i uczniaki będą za kilka lat. Trzymam za nich mocno kciuki i ślę im ogrom całusów i przytulasów. Najwspanialsi są pod słońcem, tego jestem pewna!

Czytaj więcej »

Czym jest dla mnie Szlachetna Paczka?

Zanim zostałam Wolontariuszem Szlachetnej Paczki, wiedziałam o niej już praktycznie wszystko. Marta z ogromną fascynacją opowiadała mi o jej celach, zasadach jakie w niej obowiązują a także o odczuciach jakie jej towarzyszą, Cała akcja wydawała się  niesamowitym przeżyciem i wspaniałym doświadczeniem. I wiecie co? Odkąd sama jestem w SZP tylko utwierdzam się w tym, że wcale mi się nie wydawało! Odczucia jakie towarzyszą przez cały czas jej trwania są nie do opisania. Spotkania i rozmowy z rodzinami, z ludźmi, którzy pomocy potrzebują jak nikt inny, wspólne dobro czynione razem z innymi wspaniałymi ludźmi, którzy należą do Paczkowej Drużyny- wszystko to co do tej pory wydawało się nam obce i dalekie nagle uderza w nas z ogromną siłą i sprawia, że zaczynamy zupełnie inaczej patrzeć na otaczający nas świat. W jednej chwili nasze problemy wydają się błahe a wszystko to co do tej pory przysparzało nam zmartwień w sekundzie zostaje wyparte ze świadomości. Na pierwszym miejscu pojawia się rodzina, ludzie, którym z całego serca chcemy pomóc i za których w pewnym momencie stajemy się odpowiedzialni. Tak, bycie Wolontariuszem to ogromna odpowiedzialność. Szlachetna Paczka uświadomiła mi, że to czym przejmowałam się dotychczas jest niczym w porównaniu z tym, co spotkało rodziny, którym pomagamy. Dzieciaki , które nie potrafią powiedzieć co chciałyby dostać pod choinkę, bo nie mogą uwierzyć w to , że mogą sobie wybrać prezent. Dorastający chłopiec, który z radością w oczach mówi :

-Ja nie wiem co chciałbym dostać. Może niech Pani zapisze biżuterię dla mamy, bo nie ma nic takiego". W takich momentach zastanawiam się tylko nad tym jak to możliwe, że takie rzeczy dzieją się naprawdę? Że istnieją rodziny, w których dzieci marzą o najzwyklejszym "Kakao". Dziś? W XXI wieku? Świecie komputerów, tabletów i  smartfonów? Wtedy czuję tylko ogromny żal. Nic więcej. A jako Wolontariusz, obiecuję sobie, że zrobię wszystko aby te Święta były dla danej rodziny najpiękniejszymi jakie kiedykolwiek mieli a Nowy Rok nadzieją na lepsze jutro. Za kilka dni finał, czekam na niego z niecierpliwością i wiem, że wzruszeń będzie mnóstwo. Będą łzy radości i łzy wzruszenia. Na samą myśl ściska mnie w gardle i już dziś wiem, że tegoroczne Święta Bożego Narodzenia będą zupełnie inne niż wszystkie. Będą dużo bardziej "Szlachetne" :) !

Czytaj więcej »

Emigracja. Czy bym się odważyła?

Wielokrotnie nad tym rozmyślałam i setki razy rozważałam. W zasadzie od dziecka miałam możliwość wyjazdu za granicę. Broniłam się jednak przed tym jak tylko mogłam. Tu, byłam u siebie, między tymi, których znam i kocham. I choćby mi złote góry proponowali to wtedy na pewno bym się nie zdecydowała. Rozważać zaczęłam dopiero dwa lat temu, gdy wyjechałam za granicę do pracy na całe trzy miesiące. Oczywiście wizja trzech miesięcy z dala od domu wydawała mi się jakimś koszmarem. Jednak po miesiącu pobytu zaczęłam rozważać emigrację! Tak, ja. Wieczna sentymentalna patriotka. Poznałam fantastycznych ludzi, praca była fajna a zarobki świetne. Nareszcie nie musiałam sobie odmawiać wielu rzeczy. W zasadzie, to mogłam sobie pozwolić na wszystko. Było normalnie, po ludzku. Jedyne co mi doskwierało to tęsknota ale z czasem i z nią zaczęłam sobie radzić. Po powrocie do Polski obiecałam sobie, że jak tylko skończę ostatni rok szkoły pakuję manatki i wracam do Szkocji. Plany się pozmieniały. Wszystko jest zupełnie odwrotnie. Wyemigrowałam ale do innego miasta. Nie żałuję, bo tu gdzie jestem czuję się dobrze. Teraz musiałabym się sporo zastanawiać nad tym, czy odważyłabym się na wyjazd za granicę. Jedyne czego jestem pewna, to to, że jakbym miała wyruszyć z tymi duszami, które są wokół mnie na dzień dzisiejszy, byłabym już spakowana i bukowała bilet. Ba, 8 biletów! Ponoć do odważnych świat należy. Ja chyba jednak wolę być tchórzem wśród "swoich". Co prawda w Szkocji i w Niemczech mam bliskie osoby do których w każdej chwili mogłabym wyjechać. Pytanie tylko czy chcę? Bo zostawić tak wszystko tylko z powodu kasy? W chwili obecnej mam dużo, doceniam to każdego dnia i po cichu powtarzam sobie, że inni nie mają tyle szczęścia co ja. I teraz w jednej chwili miałabym to wszystko rzucić i wyjechać tylko z powodu "większej kasy"? Nie, to nie dla mnie. Pieniądze znaczą dla mnie dużo, zresztą chyba dla każdego z nas. Myślę jednak, że są rzeczy ważniejsze. Dla mnie liczy się to co tu i teraz. Emigrować mogę, ale nie sama. Jeśli zabukuję w samolocie 8 miejsc, to nie widzę żadnych przeszkód :). W zaistniałej sytuacji nie widzę innej opcji wyjazdu!

A jak jest z Wami? Bylibyście gotowi w jednej chwili spakować się i wsiąść do samolotu, gdyby trafiła się okazja?

Czytaj więcej »

Żyj dla siebie.

-Przestań wreszcie tak bardzo liczyć się z ich zdaniem, Jesteś dorosła, wiesz co robisz, przecież to Twoje życie...

Słyszała to miliony razy, od wielu osób. Nigdy jednak nie brała tego do siebie. Była dorosła, mogła robić co jej się żywnie podoba. Mogła, ale nie chciała. Zawsze w jej głowie pojawiała się myśl : "co Oni powiedzą? Jaka będzie ich reakcja? ". I dla świętego spokoju zawsze ustępowała. Zawsze robiła to czego wymagali od niej najbliżsi. Tylko dlatego, żeby nie słuchać pretensji, aby się nie denerwować. Tak sobie to tłumaczyła. W gruncie rzeczy było tak, że wciąż żyła w nerwach. Każda poważniejsza decyzja wiązała się ze stresem, bo przecież trzeba poinformować cały krąg zainteresowanych , kto wie czy im się to spodoba, kto wie , czy wyrażą zgodę aby mogła zrobić to co sobie zaplanowała?  Zdarzały się sytuacje, że owy krąg zgody nie wyraził. Spuszczała wtedy głowę, przytakiwała i rezygnowała, Powoli jej życie zaczynało opierać się głownie na kłamstwie. Wszystko ukrywała, ze wszystkim ściemniała, udawała, że nic się nie dzieje nawet gdy było źle. Po co? A no po to, żeby mimo wszystko spać spokojnie. Gdyby ne kłamała tkwiła by wciąż w martwym punkcie zniewolona niczym Izaura. Kłamstwa powoli wychodziły na jaw, zaczynało być coraz gorzej. I w kluczowym momencie pojawiła się osoba, która potrafiła nie tylko słuchać, ale także dobrze doradzić, Wyciągnęła pomocną dłoń, dała kopa do działania i postawiła za warkoczyk do pionu. Brzmi jak bajka prawda? A to historia z życia wzięta. Jedyne co z bajką ją łączy, to szczęśliwe zakończenie. Otóż owa bohaterka na dzień dzisiejszy jest wolnym człowiekiem. Nikomu się nie tłumaczy, nikogo nie pyta o zdanie, robi co chce i kiedy chce. Potrzebowała spotkać kogoś, kto pozwoli jej uwierzyć w siebie i w swoje możliwości. Kogoś kto będzie oparciem i nie pozwoli jej się załamać. Spotkała. Do dziś jest jej największym wsparciem.

Żyjmy dla siebie. Choćbyśmy nie wiem jak się starali, nigdy nie osiągniemy pełni szczęścia żyjąc dla kogoś i pod kogoś. Wystarczy tylko znaleźć swoje miejsce i żyć wśród takich ludzi, którzy sprawiają, że chcemy dzielić się z nimi wszystkim co dzieje się w naszym życiu, nie obawiając się ich reakcji. Bo przecież szacunek powinien być obustronny, prawda?

Czytaj więcej »

Bądź człowiekiem.

Przyszedł i zapytał czy może coś zrobić wokół domu w zamian za odrobinę jedzenia. Czysty , zadbany i uprzejmy Pan z uśmiechem na twarzy lecz ogromnym smutkiem i żalem  w oczach.

-Nie chcę pieniędzy, chciałbym tylko coś zjeść. W zamian mogę coś posprzątać koło domu, drzewa narąbać...

- Odwiedzał Pan wszystkie domy na naszej ulicy? Nikt nie pomógł? 

-Tak w każdym byłem. Źle patrzą na takich jak ja. Wypraszali , więc grzecznie odchodziłem. Nie lubię nic za darmo dostawać. A po co się pchać tam gdzie mnie nie chcą...

- Przykro mi, ja również nie mam dla Pana niczego co mógłby Pan zrobić, ale na pewno nie wypuszczę Pana z pustymi rękoma. 

Radość jaka zawitała w jego oczach na widok jedzenia i gorącej herbaty jest nie do opisania.

-Dziękuję , tacy dobrzy ludzie...może ja jednak coś posprzątam? Liście zgrabię? Drzewa z lasu przyniosę? 

- Nie trzeba, proszę zjeść i wypić herbatę póki ciepła. Wystarczy mi świadomość, że mogłam Panu pomóc. 

Uśmiechnął się tylko i skinął głową.

Serce się kraje. Odwiedził kilkanaście domów na tej ulicy , kto wie ile ich odwiedził zanim trafił na ten w którym dostał to o co prosił. Wszyscy go odsyłali. Bo przecież taki który prosi o jedzenie to musi być pijak, złodziej albo morderca. Bądźmy ludźmi i traktujmy innych jak równych sobie. Nikt nie jest gorszy. Niektórym po prostu powinęła się noga i źle pokierowali swoje życie. Obrali nie ten tor...drobne gesty mogą zdziałać wiele. Nie okazujcie serc tylko w obliczu tragedii czy świąt. Pomaganie to nie działanie na pokaz...Pomaganie to najdrobniejsze a przede wszystkim bezinteresowne gesty płynące z głębi serca a nie po to aby pokazać, że "się pomaga". Każdy z nas może kiedyś stanąć po tej drugiej stronie, przecież jesteśmy tylko ludźmi a "błądzić jest rzeczą ludzką". Uczynione dobro wraca ze zdwojoną siła, pamiętajmy o tym.

Czytaj więcej »

Farouk System gwarancją zdrowych i lśniących włosów.

Od jakiegoś czasu bezskutecznie walczę z odbudową moich zniszczonych przez farbowanie i prostowanie włosów. Używałam już wielu odżywek, olejków i wszelkiego rodzaju cudowności, które moje matowe i spalone włosy miały uczynić pięknymi , zdrowymi i lśniącymi niczym modelka z reklamy Garniera. Efektów nie widziałam żadnych, do momentu aż na spotkaniu w Poznaniu nie trafiłam na linię kosmetyków marki Farouk System. I wiecie co? Po wielokrotnym użyciu dwóch wyjątowych preparatów CHI moje włosy zaczęły być miłe w dotyku, ba zaczęły nawet wyglądać jak włosy a nie jak siano! Jestem zachwycona tym, co potrafi zdziałać maleńka kropla olejku nałożona zaraz po myciu. Samo spotkanie w Poznaniu oceniam jako jedno z lepszych na jakie było mi dane uczęszczać. Pełen profesjonalizm, organizacja i przebieg spotkania na najwyższym poziomie. Słuchając na spotkaniu opowieści o zbawiennym działaniu kosmetyków z firmy Farouk System (linia BioSilk oraz CHI) pomyślałam, że to kolejna cudowność które zdziała tyle samo co wszystkie poprzednie. Jakże się myliłam! Dla mnie to zbawienie najbardziej zbawienne! Polecam je z czystym sumieniem. Zarówno olejki , jedwabie jak i Szampon Regenerujący BioSilk a wiadome jest przecież, że każdej kobiecie zależy na tym aby wyglądać wyjątkowo. I ja tak się czuję po użyciu kosmetyków o których wspominałam wyżej. Układanie włosów stało się przyjemnością a nie katorgą i zajmuje dwa razy mniej czasu. Włosy są zregenerowane, odżywione i lśniące. w niczym już nie przypomnają matowego siana, które dotychczas było moją zmorą.

Moje zbawienne olejki :)

Samo spotkanie w siedzibie firmy było wyjątkowe. Po pierwsze, bo poznałam rewelacyjne kosmetyki, które ostatecznie przywróciły mi wiarę, iż moje włosy w końcu odżyją a po drugie poznałam fantastycnych ludzi! Firma Bosco Design , która gościła nas na spotkaniu w Poznaniu spisała się na medal! Pełna profeska, przesympatyczni ludzie i cały przebieg spotkania na najwyższym poziomie! Każdy jeden kosmetyk, który przywiozłam ze spotkania polecam z czystym sumieniem. Piękna oprawa, zbawienne działanie i przystępna cena. Czegoż chcieć więcej? My kobiety wiemy, że dla dobrego wyglądu jesteśmy w stanie zrobić wiele ;).

Czytaj więcej »

Skuteczny sposób na wypadające włosy.

Odkąd pamiętam moim odwiecznym problemem były wypadające włosy. Miałam setki szamponów, odżywek i wszelkiego rodzaju witamin. Łudziłam się wciąż, że może kolejny okaże się tym cudem, bo przecież pani reklamująca produkt miała tak cudne, gęste i lśniące włosy. Naiwnie tym reklamom wierzyłam i po miesiącu używania ów cudownego produktu, gdy włosy moje nadal były zniszczone, wciąż wypadały i nawet w połowie nie lśniły tak, jak pani z reklamy. Pukałam się wtedy w czoło myśląc jaka to jestem naiwna. I pewnie do dziś czekałabym na owe niesamowite efekty gdybym nie trafiła na szampon idealny dla mnie!

Szampon przyspieszający wzrost i zapobiegający wypadaniu włosów DF5 Woman to idealne rozwiązanie dla kobiet, których włosy mają skłonność do wypadania. Szampon jest bardzo wydajny i ma przyjemny zapach. Sprawia, że włosy bo umyciu są lśniące i miękkie w dotyku. Regularne stosowanie szamponu przyśpiesza wzrost i zapobiega wypadaniu włosów. Nawet na moich bardzo zniszczonych włosach widać było różnicę. Pierwszy raz po umyciu głowy moje włosy były miękkie i gładkie. Rozczesywanie również jest dużo łatwiejsze. Włosy się nie elektryzują co znacznie ułatwia ich rozczesanie. Ten szampon  to naprawdę wspaniały wybór. Skutecznie hamuje wypadanie włosów, dotlenia skórę głowy oraz działa regenerująco i wzmacniająco. Cena również nie jest wygórowana, więc z czystym sumieniem mogę polecić ten produkt.

Czytaj więcej »

Alutek.

Znowu wspomnieć muszę, że czas płynie nieubłaganie. Najmłodsze dziecko w naszej rodzinie, mój dzidziuś maleńki, moja malusia królewna za kilka dni zostanie pasowana na przedszkolaka! Alutek, nasza błękitnooka ślicznotka z blond czupryną. Wiecznie uśmiechnięta i pełna energii. Pamiętam jakby to było wczoraj, jak pierwszy raz powiedziała "baba", jak stawiała pierwsze kroki i sklecała pierwsze zdania. Przecież dopiero co ją ze szpitala przywieźli! Taką malusią, drobniusią i kruchą...a dziś już fochy stroi, pyskować potrafi a nawet płakać na zawołanie. Rysuje cudnie, wierszyki recytuje, piosenki śpiewa, wciąż jest w biegu i porusza się z prędkością światła. Uśmiech z jej cudnej buźki nie znika. I to jej łobuzerskie spojrzenie, które miała od maleńkości...zostało do dziś i jest jeszcze bardziej łobuzerskie- tak, jest łobuzem, ale ja przecież łobuziaki kocham najmocniej! W marcu będą jej 4 urodziny, a ja wciąż widzę w niej dzidziusia, malutką dziewczynkę, której trzeba we wszystkim pomagać, bo przecież sama sobie nie poradzi. I gdy tak biegnę, żeby pomóc jej kurteczkę zapiąć, czapeczkę założyć, buciki zdjąć, Ala patrzy na mnie ze zdziwioną miną i mówi :

- Ja sama umiem! Jestem duża!

No jaka duża ja się pytam?! Żadna duża, malutka, moja iskiereczka maleńka...czteroletnia iskiereczka, która już chodzi do przedszkola! Nie odpowiada mi to, ani trochę! A jak sobie pomyślę, że przyjdzie taki czas, że nie pozwoli już się tak bezkarnie ściskać i całować to aż mi się słabo robi. Chyba się załamię, w depresję popadnę i zamknę się w sobie. Tak będzie. Albo na siłę będę tulić, bo cóż mi innego pozostanie...

Czytaj więcej »

Jak pokonywać własne słabości?

Tegoroczna jesień jest wyjątkowo piękna. Nigdy nie lubiłam tej pory roku a dziś spacerując po lesie stwierdziłam, że jest niezwykła. Słońce przedzierało się przez złociste liście, wiatr cicho szumiał i krople deszczu kapały z drzew. Nie tylko ze względu na uroki ta jesień jest inna niż wszystkie. W moim życiu nastąpiły ogromne zmiany a ja zaczełam pokonywać swoje lęki. Pierwszy krok był najtrudniejszy. Długo myślałam i rozważałam wszystkie za i przeciw zanim całkowicie zmieniłam swoje życie. Dziś od tej decyzji mija prawie pół roku a ja wciąż idę dalej i jestem dumna z tego, że podjęłam taką dezycję a nie inną. I w dodatku ani trochę tego nie żałuję. Warto jest postawić sobie jakiś cel i uparcie do niego dążyć bo na mecie ma się ogromną satysfakcję a i poczucie własnej wartości ogromnie wzrasta. Moją największą słabością od zawsze była nieśmiałość. Wszelkiego rodzaju wystąpienia publiczne odpadały- ręcę się trzęsy, siódme poty oblewaly a język niemiłosiernie się plątał. Odpuściłam. Bo po co? Żeby się skompromitować? Ośmieszyć? Zbłaźnić? Nie, dziękuję. I trwało to latami, aż do momentu kiedy powiedziałam sobie dość! Postawiłam sobie poprzeczkę i pierwsze przeszkody już pokonałam. Zapisałam się jako Wolontariusz do Szlachetnej Paczki. Pomaganie innym zawsze leżało w mojej naturze, ale SZP to coś więcej. To ogromna odpowiedzialność. Nie ma tu miejsca na jakąkolwiek nieśmiałość. I to jest właśnie ten moment, w którym się jej pozbędę, Bezpośredni kontakt z rodzinami, rozmowy na trudne i cięzkie tematy, praca w grupie z innymi wolontariuszami i wiele wiele innych. Jeśli przez to przejdę,to nigdy więcej się nie poddam. I chyba to jest w życiu najważniejsze, żeby się nigdy,ale to nigdy nie poddawać. Z całych sił uwierzyć w siebie i otaczać się takimi ludźmi, którzy Cię motywują, dopingują i dają kopa do działania. Jeszcze pół roku temu moje myślenie wyglądałoby zupełnie inaczej, gdzież ja bym pozwoliła komukolwiek się fotografować?Nie znoszę siebie na zdjęciach i nie znoszę jak ktoś robi mi zdjęcia. A dziś? Dziś zostałam sfotografowana od stóp do głow i nawet jestem zadowolona z efektów. Pozytywne myślenie jest kluczem do sukcesu. A jeśli jeszcze masz przy sobie przyjaciela, który Cię wspiera, motywuje do działania i podbudowuje w każdym momencie (takiego jak ja :P ), to sukces gwarantowany. Nie pozwólmy sobie wmówić, że jesteśmy  w czymś gorsi od innych. Każdy na swój sposób jest wyjątkowy i ma w sobie piękno, które tkwi gdzieś w głebi jego duszy. Znajdź to piękno i uwierz w siebie a wszystkie lęki i słabości pokonasz bez większych trudności. Jak to kiedyś ktoś mądrze powiedział: "Nigdy nie mów nigdy" :).

Czytaj więcej »

Tosia, Tochana, Antonina...

Znowu będzie o dziecięciu i znowu nie moim. ( tak wyniańczyłam ładną gromadkę dziecioli :P) Chociaż jak przypomnę sobie te wszystkie dni, godziny i minuty spędzone z Nią to wcale nie czuję, że Ona nie moja. Moja też, tak troszeczkę. Antonina , dziś jej 6 urodziny a ja przed oczami wciąż mam dwuletniego skrzacika. Drobinkę maleńką z cudownymi błękitnymi oczętami.Utonąć można było w ich błękicie! Pamiętam wspólne spacery, jak śmiała się do rozpuku gdy Paulina grała jej na trawie, jak uwielbiała wspólne budowanie zamków i babek z piasku , by potem jednym ciosem zamienić je w pył, takie to było zabawne, takie śmieszne! Skakanie, tak to kochała chyba najmocniej. A ja z milion razy prawie zawału dostałam jak patrzyłam na Tochanę szalejącą na łóżku...na nic się moje prośby zdały, na nic matczyne ostrzeżenia...przecież to taka frajda była! W książkach zakochana jest chyba do dzisiaj, od maleńkości je uwielbiała i z ogromnym zaciekawieniem słuchała czytanych bajek. Uwielbiałam spędzać z Nią czas. Wstydzioszkiem była ogromnym, ale jak się człowiek postarał to zdobył w końcu jej zaufanie-wiem bo sama musiałam się nieźle nagimnastykować :P Rosła w oczach, zaskakiwała wciąż nowymi umiejętnościami a przede wszystkim tym , jak pięknie i wyraźnie mówiła. Do dziś w pamięci utkwiły mi wypowiedziane przez dwuletnią Tosię zdania, Pewnego zimowego wieczoru wracałyśmy z naszej świetlicy, było już dość ciemno i Tosia będąc u mnie na rękach zapytała :

-Ala a jak trafimy do domku , jest ciemno?
-Zobacz Tosiu, w telefonie mam latarkę - po czym zapaliłam światełko. Tosia z uśmiechem na twarzy rzekła:
-O! Ala zapaliła i już nie mamy problemu. Trafimy do domku!

Tak , zatkało mnie. Bo miała tylko dwa latka, dwa! Toż to malizna! A mówiła tak wyraźnie, takich słów używała...zachwycała mnie wtedy i dziś też zachwyca, tylko troszkę inaczej. Dziś to już uczennica, do szkoły chodzi, pisać się uczy, liczyć...a ja ciągle pamiętam ją, taką drobniusią, malusią z wciąż roześmianymi oczętami. Dla mnie zawsze będzie Tosieńką, najsłodszą Tosią pod słońcem! Antonino kochana , w Twoje 6 urodziny życzę Ci abyś zawsze otaczała się ludźmi życzliwymi i prawdziwymi, abyś kochała i była kochana, niech nigdy nie spotykają Cię smutki a każdy dzień przynosi same radości!Rośnij w miłości!

I porcja zdjęć takiej Tochany, jaką pamiętam...

                       

A dzisiejsze zdjęcia Antosi znajdziecie tutaj. Blog pisany prze Patrychę, mamę Tośki :)

Czytaj więcej »