Czym kierować się przy wyborze szamponu?

Każda z nas marzy  o pięknych zdrowych i lśniących włosach. Zawrze marzyłam o gęstych i kręconych włosach do pasa. Niestety moje są suche, zniszczone i ani proste ani kręcone. Jakieś takie nijakie. Obiecałam sobie, że zrobię co w mojej mocy aby stały się piękne i lśniące. A kiedy będą już zdrowe i odbudowane, będę mogła wziąć się za ich zapuszczanie. 

Jakiś czas temu badałam swoje włosy pod kątem porowatości. Jak się okazało mam włosy wysoko porowate. Są zniszczone nieodpowiednimi zabiegami kosmetycznymi, suche, łamliwe i słabe. Nie wspomnę już nawet o rozdwajających się końcówkach. Krótko mówiąc- wyglądają bardzo źle. Każda próba ułożenia moich włosów kończyła się frustracją. Włos niepodatny, żyjący swoim życiem. Każde wyjście to godzina spędzona nad fryzurą, która z braku odpowiedniej pielęgnacji i tak zadowalająca nie była.
Dużo czytałam na temat pielęgnacji włosów, gdyż marzę aby były zdrowe, mocne i lśniące. Po kilku przeczytanych artykułach dowiedziałam się, że powinnam używać szamponów przeznaczonych do włosów suchych i zniszczonych, jednak muszę zwrócić uwagę na to, aby oparty był wyłącznie na naturalnych składnikach i pozbawiony jakichkolwiek detergentów. Podczas mycia bądź nakładania odżywki , należy wykonywać delikatne ruchu, masując skórę głowy i nie szarpiąc włosów. Jeśli chodzi o wysoko porowatość, należy również odpuścić sobie używanie prostownicy i suszarki, gdyż w przypadku tego typu włosów jest to bardzo niewskazane. Prostownica i suszarka wysuszają i palą włosy, co sprawia, że wyglądają bardzo słabo i niezdrowo.  Od jakiegoś czasu stosuję, naturalny szampon marki COSNATURE, którego przedstawicielem jest BIOBEAUTY. Szampon ten jest przeznaczony dla włosów łamliwych i zniszczonych. Wybrałam idealnie ponieważ jest oparty na wyłącznie naturalnych składnikach i wskazany dla włosów takie jak moje. Po umyciu włosów, czuję różnicę. Są delikatniejsze  dotyku i zaczynają wyglądać zdecydowanie lepiej. Nie katuję ich już suszarką i prostownicą, co znacznie ułatwia mi proces ich odbudowy. Wybrałam zapach AVOCADO&MANDEL. Pachnie obłędnie! Trafił w mój gust idealnie. Delikatny, aromatyczny i o doskonałej konsystencji. Za jakiś czas zapewne wybiorę inny zapach, marka jednak pozostanie ta sama. Szampon ten można nabyć w Aptekach DOZ, Cefarf drogeriach Eko oraz Hebe. Cena jest bardzo przystępna i nie bije po kieszeni. Myślę, że to jeden z produktów wartych polecenia.

Jak każda kobiet lubię dobrze wyglądać. Dbanie o wygląd zewnętrzny, to jedna z podstawowych warunków pięknego wyglądu. To naprawdę łatwe zadanie, wystarczy jedynie dobrać odpowiednie kosmetyki, stosować je regularnie i cieszyć się pięknym wyglądem.  Zbadaj swoje włosy pod względem porowatości i dobierz odpowiednie dla siebie kosmetyki, to pierwszy i podstawowy krok to osiągnięcia wymarzonego efektu. Ja już wybrałam i z owego wyboru jestem bardzo zadowolona. Włosy to przecież wizytówka każdej z nas. Warto zatem spędzić kilka chwil określając specyfikę swoich włosów, dobrać do nich najbardziej odpowiednią pielęgnację, a później ułożyć bez problemu najpiękniejszą fryzurę z nawilżonych i odżywionych pukli. Ja już mam swój sposób na dobre samopoczucie. Teraz kolej na Ciebie!

Czytaj więcej »

Dziadkowie...

Babcia. Dla jednych słowo to kojarzy się z pysznymi smakołykami, dla innych z wakacjami. Jeszcze inni słysząc słowo Babcia mają przed oczami kobietę z kokiem na głowie, siedząca w fotelu z kłębkiem wełny. Każdy swoją Babcię widzi w inny sposób. Dla mnie Babcia, to całe moje dotychczasowe życie. Wszystko co mnie spotykało, zawsze połączone było z jej obecnością. Była ze mną od pierwszych dni mojego życia i jest ze mną do dziś.

 W pierwszych latach mojego życia prowadziła mnie za rękę. Dosłownie i w przenośni. Jej czynny udział w moim wychowaniu jest widoczny po dziś dzień. Starała się ze wszystkich swoich sił, abym wyrosła na wartościowego człowieka. Zawsze powtarzała, że wszystko co robi, robi po to aby w przyszłości było mi lżej. Pamiętam dokładnie jak wiele razy się buntowałam i wykłócałam. Jak się wściekałam, obrażałam i sprawiałam jej przykrość swoim zachowaniem czy słowami. Bo przecież ja wiem lepiej a ona się wtrąca.  Dziś wiem, że była, jest i zawsze będzie najwspanialszą Babcią pod słońcem. Wybacza i zapomina każdą przykrość. Wspiera i pomaga, nawet jeśli sama ma niewiele. Jest jedną z najważniejszych osób w moim życiu. To moja druga Mama. Jako 26 letnia kobieta, nie jestem w stanie sobie wyobrazić, ze mogłoby jej zabraknąć. Bo jak to będzie? Kto będzie do mnie dzwonił i zasypywał setkami pytań? Kto będzie rozpieszczał najpyszniejszym rosołem i pierogami na świecie? Nikt, bo nie ma takiej drugiej na całym świecie. Jest jedyna, wyjątkowa i najlepsza. Dziś to wiem, a ostatnimi czasy czuję jak jeszcze nigdy. Zawsze była tuż obok, teraz jestem setki kilometrów od niej i widujemy się rzadko, za rzadko. Czy tęsknię? Oczywiście. Dziś jej święto, jutro świętuje dziadek. Z obojgiem mieszkałam od urodzenia, z obojgiem jestem silnie związana. I choć mam już swoje życie, dorosłe i całkiem samodzielne, to wiem, że gdzieś tam głęboko zawsze będę wnuczką, która tęskni za babcią i dziadkiem. Z okazji ich święta, życzę im przede wszystkim mnóstwo, mnóstwo zdrowia, morze radości i szczęścia, spokoju ducha, uśmiechu na twarzy i częstych spotkań z całą rodziną, wiemy przecież, że takie są najwspanialsze. A my już po cichu planujemy ogromny zlot rodzinny. Taki jak 5 lat temu. Potrzebujemy takich spotkań, wspomnień i rodzinnych fotografii, które są później najlepszą pamiątką i wehikułem do przeszłości.

Moja Babcia jest zupełnie inna niż wszystkie. Twardo stąpa po ziemi, jest bardzo konsekwentna, ma swoje zasady, lubi ład i porządek. Jest wiele cech, które po niej odziedziczyłam i gdyby ktoś kiedyś mi powiedział, ze jestem do niej podobna, byłabym dumna. Jest wspaniałym człowiekiem, szanowanym przez wszystkich. Podobnie jak mój Dziadek. Po nim z pewnością odziedziczyłam charakter nerwusa :) Cóż z tego, jestem ich wnuczką i bardzo się z tego cieszę. Gdyby nie oni, ich konsekwentność nie byłabym tu , gdzie jestem. Dziękuję. Kocham Was. Bądźcie przy mnie jak najdłużej!

Czytaj więcej »

"Zostaw go, bo Cię zasmarka" Czyli słów kilka o dobrym nauczycielu.

Od dziecka marzyłam o tym, aby zostać nauczycielem. Zawsze powtarzałam sobie, że będę pracowała w przedszkolu otoczona gromadą słodkich aniołków. Po wielu praktykach, jakie miałam w różnego rodzaju placówkach, wizja mojej pracy troszkę się zmieniła, jednak nadal właśnie to chcę w życiu robić.

Posyłając dziecko do szkół czy przedszkoli jesteście pełni obaw. Oddajecie na większość dnia praktycznie obcej osobie swój najcenniejszy skarb. Lęk związany z rozstaniem i niepewność, czy to na pewno odpowiedni pedagog jest zupełnie normalny. Zwłaszcza w dzisiejszych czasach, pełnych okrucieństw, ludzkiej złośliwości i zawiści. Jaki jest odpowiedni nauczyciel? Otóż odpowiedni nauczyciel powinien  być wrażliwy na metodę poznawania i metodę działania. Powinien umieć bez problemów nawiązywać kontakt z dziećmi z różnych środowisk, wszystkie je traktować tak samo, nie wyróżniając tych „lepszych” i nie odpychając tzw. gorszych tych, które pochodzą z rodzin biedniejszych czy patologicznych. Dziś na każdym kroku spotyka się dzieci, które z takich właśnie rodzin pochodzą. Nie oznacza to jednak, że są gorsze od innych. To właśnie one najbardziej potrzebują wsparcia i zrozumienia. Dobry nauczyciel powinien być również otwarty na potrzeby zarówno ucznia jak i jego rodziców. Współpraca z rodzicami jest bardzo ważnym elementem w pracy nauczyciela. To właśnie rodzice najlepiej znają swoje dziecko i od nich wychowawca może czerpać wszelkie informacje i wskazówki potrzebne do współpracy z dzieckiem. W pedagogice istnieje określenie: „transformatywny intelektualista”. Jest to typ nauczyciela otwartego na zdobywanie szeroko pojętej wiedzy. To samodzielnie myślący człowiek, pragnący się rozwijać i kształcić. Jest nastawiony na współpracę, na poznanie drugiego człowieka i jego wartości. Odpowiedni nauczyciel nie tylko realizuje program nauczania, ale także go interpretuje, tworzy i rozwija. Wprowadza własne spostrzeżenia, uwagi oraz wprowadza swoje kwestie. Niestety istnieją jeszcze komunistyczne placówki z totalnym zacofaniem i znieczulicą na czele. Pech chciał, że w takiej placówce się znalazłam.

Jakiś czas temu starałam się o pracę w przedszkolu. Ponoć dostałam. Miałam przyjść w poniedziałek, przyszłam. Jak się później okazało, kobieta z którą rozmawiałam była na tyle bezczelna, iż próbowała mi wmówić że przecież nie miałam przychodzić, tylko się przesłyszałam. Tak czy siak spędziłam w przedszkolu trzy godziny. Do grupy maluchów dołączył słodki, prześliczny niebieskooki blondynek. Jestem pewna, że nie miał więcej niż 2,5 roku. Oczywiście płakał okrutnie. Siłą wydarty z matczynych objęć wszedł do sali z ciocią. Owa ciocia postawiła tego maluszka na ziemi i zaczęła odbierać telefony od reszty rodziców z informacjami, że Krzyś chory, a Jaś zostanie z babcią. Dwie kolejne ciocie stały w kółku i rozprawiały cholera wie o czym. A dziecko płakało jak szalone. Podeszłam, wzięłam na ręce, zaczęłam do niego mówić, przytulać. Dziecko zapłakane, zasmarkane, oczywiście ufajdoliło mi koszulę. Jedna z cioć spojrzała i z oburzeniem rzekła:

-Uważaj, zasmarka Cię całą.

Serio? To jest największym problemem? Że zasmarka, ubrudzi, opluje? Zdecydowanie bardziej martwiło mnie malutkie dziecko oderwane od mamy, która do tej pory była całym jego światem. I stał się cud. Malutki rozkrzyczany chłopiec po około pół godziny uspokoił się wtulony we mnie. To nic, że zasmarkał. Przestał płakać, przestał się bać. Można? Można! Przecież wiadomo, że praca nauczyciela wiąże się właśnie z tym wszystkim, co bezpośrednio dotyczy dziecka. Smarki, kupy, wymiociny, łzy, kłótnie, popychaki. To wszystko jest nieodłącznym elementem jego pracy. Nigdy nie miałam z tym problemu i nie sądzę by to się zmieniło. Trzy godziny spędzone w tej placówce tylko utwierdziły mnie w tym, że jednak dobrze, iż zaszła „pomyłka” i nie mogę tam pracować. Spłakany maluch pozostawiony sam sobie, wykształcone ciocie, które rzucały do dzieci pytaniami: 

- „Pomóż układać Ci klocki?” 
-„Cieszysz się, że już przyszłeś?” 
i zwroty -
„ Przestań ryczeć, bo mnie zasmarkasz". 

Przecież bym te wszystkie cudowne ciocie pozabijała po dwóch wspólnie spędzonych dniach. I zamiast pracować siedziałabym w więzieniu.

Powiedzmy sobie szczerze pedagog pracujący z dziećmi powinien je przede wszystkim kochać. I to jest najważniejsza cecha dobrego nauczyciela. Praca powinna być jego pasją, a nie obowiązkiem.

Czytaj więcej »

Nowe pokolenie Puriny One

Jakiś czas temu założyłam konto na stronie Rekomenduj.to. Nawet nie przypuszczałam, że zostanę przyjęta do pierwszej kampanii, do jakiej się zgłoszę. Udało się. Dzięki temu Hera i Lucyfer mogą zajadać się swoją ulubioną karmą Purina One.

Te dwa cudowne koty są wyjątkowo wybredne. Dobranie suchej karmy, która by im odpowiadała było nie lada wyzwaniem. Coś tam chrupali, jednak zawsze wygrywała saszetka. Do czasu aż dostaliśmy przesyłkę z Puriny One. Lucyfer zajadał aż mu się uszy trzęsły a Hera ze względu na swój "stan błogosławiony", zjadła podwójną porcję. Od dwóch tygodni w miskach naszych pupili gości właśnie ta karma i myślę, że zagości już na stałe. Mają piękną, lśniącą sierść i mnóstwo energii do zabawy. Zwłaszcza Lucyfer, który, mimo że jest indywidualistą, coraz częściej daje namówić się do wspólnej zabawy. Anielka znalazła idealny sposób jak go do tego przekonać. Wystarczy do kawałka sznurka przyczepić coś, co brzęczy czy szeleści i ciągnąć po podłodze a Lucyfer rusza do ataku. Co prawda Nela nie chodzi, lecz biega, bowiem w słowniku tej bandy czworga nie istnieje określenie „chodzić powoli". Biegają, wszyscy, bez wyjątku. Biegają jak szaleni a Lucyfer za nimi. Lucek ma świetną zabawę a młodzi śmieją się do rozpuku, udając, że Lucyfer, to wielki tygrys, który ich goni, ponieważ chce je pożreć. Patrząc, na jakich to rozmiarów jest kociakiem, można pomylić go z małym tygrysiątkiem. I jest równie piękny co małe tygrysiątko. Nasz pupilek. Zadbany i rozpieszczony. Idealnie pasuje do reszty domowników.

Hera natomiast od kilku dni matkuje. Dorobiła się gromadki cudnych, słodkich kociątek. Jeśli chodzi o jedzenie, to jest baardzo wybredna. Nawet saszetki muszą być o jej ulubionym smaku, bo inaczej nie zje. Na szczęście karma Purina One, bardzo jej posmakowała i zjada wszystko, co się jej nasypie. Takie rozpieszczone koty się trafiły. Tak, są rozpieszczone do granic możliwości. Na pierwszy rzut oka widać, że wychowały się w domu, w którym kocha się zwierzęta. To one decydują co wyląduje w ich misce. Pewnie dlatego są tu tak bardzo szczęśliwe. Nie próbują uciekać, oddalać się od domu. Jest im tu zwyczajnie dobrze. Zresztą, ten dom chyba już tak ma. Tu jest każdemu dobrze. Jakieś pozytywne fluidy krążą i sprawiają, że chce się zostać na zawsze.

Dzięki stronie Rekomenduj.to, udało się dobrać idealną suchą karmę dla naszych pupili. Teraz już jesteśmy pewni, że na stałe zagości tu Purina One. Po pierwsze im smakuje a po drugie ma zbawienny wpływ na ich organizm. Mają mnóstwo energii, witalności. Piękną i lśniącą sierść. A przecież każdy, kto ma pod swoim dachem jakieś zwierzę, chce dla niego jak najlepiej. Poniżej kilka zdjęć, prezentujących Lucyfera, degustującego się pyszną karmą Purina One oraz kolejne pokolenie kociaków, gotowych do jej zajadania. A tu i tu znajdziecie filmiki ile nasz koteczek ma energii i z jakim zaangażowaniem pałaszuje swoją miseczkę.

Czytaj więcej »

Kochasz? Karm zdrowo! Otyłości u dzieci mówię STOP!

W dzisiejszych czasach coraz więcej dzieci cierpi na otyłość. Nadwaga prowadzi nie tylko do innych, niebezpiecznych chorób przewlekłych, ale również skraca życie. Aby temu zapobiec, warto zadbać o zdrowe odżywianie już w trakcie ciąży oraz podczas karmienia piersią. Odżywiaj zdrowo swoje dziecko już od momentu poczęcia.

Zdarza się, że otyłość może być związana z zaburzeniami hormonalnymi, przyjmowaniem niektórych leków czy uwarunkowań genetycznych. Najczęściej jednak przyczyną nadwagi jest złe odżywianie. W dzisiejszych czasach, rodzice coraz rzadziej mają czas, na to, by gotować w domu obiady. Zazwyczaj oboje pracują i do domu wracają dopiero wieczorem. Na stołach zamiast zupy czy drugiego dania pojawiają się pizze, zapiekanki czy gotowe obiady z pudełek. Nie twierdzę oczywiście, że jest tak w każdym domu, ale jestem pewna, że zdrowe, domowe obiadki to w dzisiejszych czasach naprawdę rzadkość. Nieregularne posiłki, podjadanie między posiłkami, tłuste, przetworzone jedzenie, produkty bogate w cukier- wszystko to prowadzi do otyłości.

Choroby, które powoduje otyłość : 

• problemy psychologiczne (dyskryminacja ze strony rówieśników)
• nowotwory złośliwe
• cukrzyca
• choroby układu oddechowego
• problemy z kręgosłupem i stawami kolanowymi
• zaburzenia hormonalne
• choroby serca

Jak widać otyłość to nie tylko dyskryminacja ze strony rówieśników, ale również ryzyko zachorowania na niebezpieczne choroby 

Kolejnym błędem, jaki popełniamy, jest np. dawanie maluchom czegoś do jedzenia, gdy są marudne, po to by przestały płakać. Takie przekarmianie jest zupełnie niepotrzebne, a nawet niewłaściwe. Starsze dzieci w nagrodę za dobre zachowanie, zjedzenie całej kolacji czy posprzątanie pokoju, zostają nagradzane słodyczami. Nie twierdzę, że nagradzanie dzieci jest złe. Wręcz przeciwnie, powinno się je motywować. Nie muszą to jednak być słodycze. Pamiętajmy również o tym, aby za wszelką cenę ograniczyć dziecku bierne spędzanie czasu. Żyjemy w czasach, w których rządzą komputery, tablety i wszelkiego rodzaju gry telewizyjne. Dzieci nie wiedzą czym jest gra w klasy czy podchody. Brak aktywności fizycznej również prowadzi do otyłości. Nie pozwól na to, by Twoje dziecko unikało lekcji wf-u. Znajdź czas na to, by zagrać z dzieckiem w piłkę, wyjść na spacer, rowery, plac zabaw czy zwyczajnie pobawić się w berka przed domem. Jest mnóstwo zabaw ruchowych, które pokocha każdy maluch. Wystarczy tylko umieć zainteresować nimi dziecko.

Czynniki, które mają bezpośredni wpływ na wagę dziecka:
⦁ aktywność fizyczna
⦁ zamieszkanie w miastach (większy dostęp do niezdrowej żywności)
⦁ genetyka
⦁ odżywianie matki podczas ciąży
⦁ choroby, jakie matka przechodzi w ciąży
⦁ nawyki żywieniowe
⦁ dieta matki podczas karmienia piersią
⦁ stres
⦁ jakość i długość snu.

Bądź wzorem dla swojego dziecka. Dbaj o jego prawidłowe nawyki żywieniowe już od najmłodszych lat. Jeśli dzieci od początku będą widziały, że również rodzice jedzą zdrowo, nie będzie trzeba wpajać im zdrowych nawyków, po prostu będą do tego przyzwyczajone. Wszystkie dzieci lubią oglądać bajki, zamiast paczki chipsów przed telewizorem, daj dziecku jego ulubiony owoc. Ogranicz czas przed telewizorem i komputerem do dwóch godzin dziennie. Zadbaj o to, by każdego dnia choć przez godzinę dziennie dziecko miało jakąkolwiek aktywność fizyczną. Kochasz, więc nie tucz.

Czytaj więcej »

Czym jest szczęście?

Wikipedia szczęście opisuje jako ”emocję, spowodowaną doświadczeniami ocenianymi przez podmiot jako pozytywne.” Czyli do pełni szczęścia wystarczą nam tylko pozytywne doświadczenia? Jasne, że tak. Jednak dla każdego z Nas owe pozytywne doświadczenie jest zupełnie odmienne. 

Dla niektórych szczęście to pełne konto w banku, duży dom, najnowsza marka samochodu i rozrywkowe życie. Jeszcze inni szczęściem nazywają sukcesy w pracy, rozwijającą się karierę zawodową i platynową kartę. Ktoś inny szczęściem nazwie posiadanie szczęśliwej rodziny, pięknego domu i ogromu miłości jaką się darzą. Definicji szczęścia jest mnóstwo. Ważne jest to, by je dostrzec. 

Moje bardzo pesymistyczne nastawienie do życia sprawiało, że w żaden sposób nie potrafiłam dostrzec i zrozumieć czym dla mnie jest szczęście. Ale znalazłam! Nareszcie odkryłam co jest moim największym szczęściem! To świadomość, że mogę wszystko. Poczucie, że mam wokół siebie ludzi, na których zawsze mogę liczyć. Mogę być kim chcę. Nic nie stoi mi na przeszkodzie, aby osiągnąć sukces, spełnić swoje najskrytsze marzenia. Przecież jestem zupełnie zdrowa, pełna sił, mam wsparcie rodziny, przyjaciół. Czego chcieć więcej? Nigdy nie zostanę z żadnym problemem sama, bo wiem, że otaczam się ludźmi prawdziwymi. To oni sprawiają, że wierzę w siebie, w swoje możliwości, że nie boję się iść do przodu. Patrzę na dzieci moich sióstr i widzę, że do szczęścia naprawdę nie potrzeba wiele. Słyszę nowe słowo wypowiedziane przez prawie dwuletniego Nikosia i pękam z dumy, bo to bardzo mądry i rezolutny chłopczyk. Widzę postępy Filipka w przedszkolu i jestem dumna z mojej siostry, bo odwaliła kawał dobrej roboty. Patrzę na Zuzię i widzę szczęście w najprawdziwszej postaci. Kocham ich ogromnie i właśnie oni między innymi są częścią układanki mojego szczęścia. Przyjaciel, jedyny, najprawdziwszy i najważniejszy. Osoba, która jednym telefonem potrafi sprawić, że mam cudowny dzień. Moja rodzina, Alutek mój cudowny, znajomi, najcudowniejsza i najukochańsza banda czworga, wspomnienia i poczucie, że nie jestem sama. To moje szczęście, moja radość, moje wszystko. Kiedy byłam dzieckiem marzyłam o wielkim domu, ogromnej fortunie i podróżach. Dziś marzę o tym, by Ci, którzy są dziś, byli już zawsze. To mi wystarcza do pełni szczęścia. Aaa i o tej emeryturze w Górach, z Tobą :* 

Nie szukajcie daleko, rozejrzyjcie się dookoła, wasze szczęście jest tuż obok i na wyciągnięcie ręki! Każdy z Nas ma prawo do szczęścia i każdy ma szansę je odnaleźć. Zadajcie sobie tylko pytanie co sprawia, że czujecie się cudownie, gdy to odkryjecie, szczęście przyjdzie samo. 

Czytaj więcej »

Siła Sióstr

O moich przyrodnich siostrach pisałam tu. Chyba jedna z pierwszych notek na blogu. Kilka dni temu uświadomiłam sobie, jak bardzo mi tamtych czasów brakuje. Jak mocno się od siebie oddaliłyśmy. O jedną kłótnię za dużo, o kilka niepotrzebnych, bolesnych słów za wiele.

Wciąż jest nie tak, jak być powinno. Bez przerwy pojawia się jakieś "ale, zawsze na przeszkodzie stoi coś lub ktoś. Każda ma teraz swoje życie. Brakuje już czasu na te sprawy mniej ważne. Cieszę się ogromnie, że są szczęśliwe. Mają wspaniałych mężów, cudowne zdrowe dzieci a ja trójkę wspaniałych, roześmianych i uroczych szkrabów wołających do mnie "ciociu". Filipek, Zuzia i Nikoś — cudowna banda trojga! I tak jak wiedziałam to rok temu, wiem to i dziś — zawsze mogę na nie liczyć. Tyle kłótni i sprzeczek już za nami, tyle trudnych chwil i ciężkich dni. Po każdej kłótni obiecywałyśmy sobie, że już nigdy się do siebie nie odezwiemy i zazwyczaj po tygodniu nam mijało :). Zawdzięczam im bardzo dużo, bo w jednym z najtrudniejszych momentów mojego życia to one jako pierwsze wyciągnęły pomocną dłoń. Były przy mnie, wspierały i doradzały. Mój "telefon do przyjaciela" działał zawsze i myślę, że dziś też by zadziałał, ba pewna tego jestem! Tak, to tylko przyrodnie Siostry, może tylko a może aż. W każdym razie jedyne Siostry, jakie mam. Obiecałam sobie kiedyś, że odbuduję tę więź, której nam zabrakło, zawaliłam sprawę. Dziś jestem pewna na milion procent, że już nie odpuszczę. Rodzina to siła największa a siła sióstr jest siłą najsilniejszą! Paula, Kaja -bo jak nie my, to kto? 

I wiem , że teraz zbliżymy się do siebie dużo bardziej, bo pojawił się ktoś jeszcze. Ktoś, kogo brakowało nam przez całe życie. Kobiety z natury są silne i łatwiej radzą sobie ze zmianami. A zmiany są dobre, szczególnie zmiany na lepsze. A za jakiś czas nasze Siostrzane Trio odśpiewa głośno i radośnie "mam tę mooooc" -tak będzie! Czuję to w kościach. Wiem, że podły ze mnie człowiek , uparty i złośliwy (nikt idealny nie jest, przynajmniej ja ideału jeszcze nie spotkałam :P ) , ale najważniejsze, że akceptujemy siebie, a nawet jak coś nam nie pasuje, to sobie to wykrzyczymy i nam lżej. Czyż nie?

Rok, który właśnie mija, wniósł w moje życie baaaardzo dużo. Bywało różnie, ale jedno wiem na pewno, co nas nie zabije to nas wzmocni. Każda porażka uczy nas czegoś nowego, każdy błąd daje do myślenia, a każdy sukces dodaje skrzydeł. I na koniec ,dziękuję jeszcze jednej osobie , jak bardzo dużo dzięki niej zrozumiałam. Jak wiele wniosła w moje życie. Czas spojrzeć na świat oczami dorosłego człowieka, a nie wiecznie nieszczęśliwej gówniary. Walka z samym sobą jest ogromnie trudna- trzymajcie zatem kciuki! Bo będzie się działo, oj będzie!

Czytaj więcej »

Gdzie są moje Przedszkolaki?

Minął rok. A dokładniej 14 miesięcy od momentu gdy pożegnałam moich przedszkolaków, Dziś wszyscy chodzą do zerówki czy pierwszej klasy. A ja uwierzyć nie mogę, że to już. Z utęsknieniem zdjęcia przeglądam, filmiki, śmieszne dialogi wspominam i duma mnie rozpiera, że dzielnie i z uśmiechem na twarzy pożegnali przedszkole.

Rozmawiałam kilka dni temu z mamą Stasia i z mamą Olka. Jak chłopcy, jak pierwsze dni w nowej szkole? I wiecie co? Poradzili sobie, bez najmniejszych problemów. Dzielne chłopaki! Ba , zawsze tacy byli. Mądrzy, odważni, łobuzowali na potęgę ale byli bardzo wrażliwi. Do dziś pamiętam słowa Stasia skierowane do kolegi, gdy ten dokuczał innemu chłopcu:

-Jak mówisz mu, że jest głupi, to jest mu przykro i boli go serduszko. To brzydko!

Tak, taki był Staś. Niesamowicie wrażliwy. O wszystkim mówił z ogromnym przejęciem. Z zapartym tchem opowiadał o swoim braciszku. Na pytanie za co kocha swoją mamusię (zajęcia dotyczyły dnia Mamy) bez zastanowienia odpowiedział :

-Za to, że kocha mnie i Janka i codziennie o nas dba. I za to, że ładnie się do nas uśmiecha!

I każdego dnia mówił, że kocha przedszkole, że lubi tu być. Dziarsko przekraczał próg sali i nigdy nie było problemu z pozostaniem w przedszkolu. Ale czasami, przychodził moment, że Staś podchodził do którejś z Nas i po cichu szeptał czy może się przytulić bo "jego serduszko zatęskniło za Mamusią". Wzruszał mnie niezmiennie. I tak, z ręką na sercu przyznaję, że zakochałam się w Stasieńku od pierwszego dnia. Był taki mądry i wrażliwy a energii miał tyle, że starczyłoby jej na całą grupę :). Zaskakiwał nas bardzo często. Gdy którekolwiek z dzieci miało urodziny i rozdawało cukierki, każde z dzieci składało solenizantowi życzenia. Wszyscy powtarzali jak jeden mąż : "Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin" . Przyszła kolej na Stasia :

"Życzę Ci dużo radości, i zdrówka, i dużo miłości i żebyś był zawsze szczęśliwy". 

I przyszedł dzień, że Staś wzruszył Nas niemal do łez. W przedszkolu obchodziliśmy dzień Autyzmu. Niebieskie ubranka, dziewczynki niebieskie kokardki we włosach, nawet  śniadanie dzieci jadły na niebieskich talerzykach. Na zajęciach, tłumaczyliśmy dzieciom dlaczego dziś wszystko jest "na niebiesko" , w pewnym momencie zgłasza się Staś i mówi :

"Ja wiem co to za choroba. Dzieci które na nią chorują szybciej się złoszczą i mamusia musi z tym dzieckiem cały czas być i pilnować, żeby sobie nie zrobił nic złego..." 

I opowiadał tak przez dłuższą chwilę. Przedszkolak. Mały chłopiec, który miał już świadomość tego czym jest autyzm.  Nasza perełka, chłopiec, łobuz o wielkim i wrażliwym serduszku.
Pamiętam dokładnie wszystkie dialogi bo za każdym razem Staś nas zaskakiwał. Brawa dla rodziców! I czoła chylę Mamie, która mimo wielu trudności zawsze witała i żegnała nas uśmiechem!
Niesamowita była ta moja grupa. Niesamowita. Oluś, nasz przedszkolny łobuziak. Zawsze potrafił wszystko wytłumaczyć i wyjść z opresji obronną ręką. Poradzi sobie chłopak w życiu oj poradzi :). Pamiętam jak podczas obiadu, nagle odsunął talerz z zupą i łobuzerskim uśmiechem oznajmił :

-Mój brzuszek mówi, że już nie chce jeść!
-Ojj chyba nas Oluś oszukujesz, ja nic nie słyszałam.
-Bo to mój brzuszek i tylko ja go słyszę! :D 

Kurtyna!

Albo jeszcze jedno! Dzieci siedzą przy stolikach i wykonują polecenia w swoich książkach.  Olek znudzony, jako pierwszy kończy pracę i pyta czy już może się pobawić.

-Olek, dlaczego tak niestarannie. Przecież Ty potrafisz pięknie kolorować!
-Nic nie poradzę. Taki się urodziłem! 

No przecież taki się urodził, co poradzić? :) Zawsze ale to zawsze miał odpowiedź na wszystko. Cwaniaczek nasz! A dziś już czaruje swym urokiem osobistym inne Panie. Myślę, że pokochają go równie szybko, co my!

 Kochani byli , wszyscy! Kornelka, nasza przedszkolna pomocnica. Uwielbiała się tulić i przesiadywać na naszych kolanach. Gaduła i mądrala -Zosia, strojnisia Wiktoria , która w przyszłości planowała zostać Księżniczką :) Krzyś i Dominik bystre i zdolne chłopaki. Mateusz, Michał, Dawid, Damian, Wiktoria, Maje, Dawidek, Bartek, Karolka i Karol-najwspanialsza grupa pod słońcem.  Mądra, zdolna i pełna energii! Uwielbiali wycieczki, spacery, wszelkiego rodzaju konkursy i zabawy. Radzili sobie ze wszystkim. Tak byli idealni i nie będę tego ukrywać :) Każdej Pani, życzę równie cudownej grupy!
A ja wspominać i tęsknić będę już zawsze. Zaciskam kciuki za ich przygodę w dalszej edukacji. Świetnie sobie poradzą, wiem to na pewno! Moje kochane Biedroneczki!!

Staś

Oluś 

Czytaj więcej »

O tym jak ważną rolę odgrywa rozmowa z dzieckiem.

Dzieci bardzo często chcą uczestniczyć w rozmowach dorosłych. Pragną aby ich zdanie było tak samo ważne jak rodziców, dziadków, czy starszego rodzeństwa. Chcą być zauważane i brane pod uwagę w podejmowaniu różnych ważnych i mniej ważnych decyzji. 

Rozmawiając z dzieckiem, musisz mu pokazać, że bardzo uważnie go słuchasz, ze to co mówi, jest dla Ciebie tak samo ważne jak dla niego. Nie gań go, nie umoralniaj, nie pouczaj. Wysłuchaj uważnie do samego końca. Zaakceptuj jego uczucia słowami :

"rozumiem, że mogło Cię to zdenerwować" ,"masz prawo być smutny, to była bardzo przykra sytuacja" itp. 

Kiedy widzisz, że dziecko jest smutne, czy wściekłe nie staraj się go odwrócić od tych uczuć, czy zająć go czymś innym, wręcz przeciwnie , mów głośno o tym co w danej sytuacji się dzieje. 

-"Widzę, że jesteś smutny, opowiedz mi co jest tego przyczyną" 

-"Jesteś bardzo zdenerwowany, powiesz mi dlaczego? Chętnie Cię wysłucham" 

Kiedy dziecko zauważy, że jego problemy i zmartwienia (nawet błahe), są równie ważne, co problemy reszty rodziny zacznie otwarcie mówić o wszystkim co czuje. Odpowiednia rozmowa z dzieckiem potrafi zdziałać bardzo dużo. Dużo łatwiej również, zachęcić dziecko do współpracy. Nie rozkazuj dziecku, nie wydawaj poleceń. Nie pokazuj mu, że to Ty rządzisz i , że to twoje zdanie ma największe znaczenie. Pokaż mu, że go słuchasz, że traktujesz go jak pozostałych członków rodziny, rozmawiaj z nim tak , aby czuło się ważne. Opisz problem. Wytłumacz mu spokojnie co jest nie tak. Przedstaw krótki, prosty komunikat, aby dziecko mogło zrozumieć w czym tkwi problem i zastanowić się co z nim zrobić. 

-"W twoim pokoju jest straszny bałagan" , "W salonie są porozrzucane klocki. Jak myślisz, co trzeba z tym zrobić?" 

Nie oskarżaj, informuj. Dzieci nie lubią oskarżeń i zazwyczaj przyjmują je niechętnie. Mów krótko, zwięźle i zrozumiale. Powszechnie wiadomo, że słuchanie kazań i wykładów jest mało lubiane. Proste i krótkie komunikaty łatwiej trafiają do dziecka. Zamiast rozkazywać, spróbuj inaczej wyegzekwować od dziecka pomoc. 

-"Byłoby mi zdecydowanie łatwiej, gdybyś pomogła mi w sprzątaniu" .

-"Bardzo bym się, ucieszyła, gdybyś posprzątał swój pokój" .

Nie ma tonu rozkazującego, dziecko nie ma poczucia, że masz nad nim władzę. Kiedy przedstawiamy dziecku problem i udzielamy dużo  informacji, zwykle samo dochodzi do wniosku w czym tkwi problem i stara się go rozwiązać. Mów głośno o swoich odczuciach i tego samego oczekuj od dziecka. Odpowiednia rozmowa czyni cuda. 

Słuchaj, mów szczerze, pokaż , że rozumiesz, jesteś zainteresowany tym co mówi i chcesz pomóc mu w rozwiązaniu jego problemu. Rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa. Oczywiście szczera rozmowa. Słuchaj , nie oskarżaj i nie rozkazuj a sukces murowany!

Polecam książkę (z której korzystałam pisząc tę notkę) "Jak mówić ,żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" Adele Faber, Elaine Mazlish

Czytaj więcej »

Nie bądź tchórzem!

Wszyscy popełniamy błędy. Błądzić jest rzeczą ludzką, prawda? Tak trudno jest przyjąć do wiadomości, że coś robimy źle. Ciężko przyznać się do błędu a jeszcze trudniej przyjąć do wiadomości, że to w nas samych tkwi problem. Co należy wtedy zrobić? Na pewno nie uciekać. Uciekają tylko tchórze. Poddają się tylko Ci, którym nie zależy. 

Przychodzi trudny czas. Wszystko widzisz w czarnych barwach. Wszędzie wyczuwasz podstęp, intrygę. Najmniejszy drobiazg doprowadza cię do szału a najbliższe osoby wydają się być największymi wrogami. Nie chcesz słuchać żadnych rad, gardzisz wsparciem, ranisz tych , których kochasz najbardziej. Byle dopiec, byle dowalić, byle sprawić przykrość. Przestaje ci zależeć. Wszystko masz w nosie. To nic, że ktoś kogo kochasz, wylewa przez Ciebie łzy, nic wielkiego, drobiazg. Przecież powiedział ci prawdę, prawdę, której się boisz, nienawidzisz i nie akceptujesz. Prawdę o twoim problemie. Jeszcze wczoraj skoczyłabyś za tym kimś w ogień. Dziś go ranisz najboleśniej jak potrafisz. Czujesz się skrzywdzona, zraniona, oszukana. Zastanawiasz się wciąż, jak ona mogła być w stosunku do Ciebie taka podła.

Jaki problem, przecież ja nie mam problemu. Wszystko jest ze mną w porządku. To z nią jest coś nie tak. Czepia się.

I atakujesz każdego, kto próbuje Ci wyjaśnić w czym tkwi problem, co robisz nie tak. Chcą dobrze, a Ty się unosisz honorem i obrażasz. Duma nie pozwala Ci na przyznanie im racji, przecież znasz siebie, wiesz lepiej. Oni wciąż się czepiają. Niech się odwalą, Masz dość. Mówisz to dobitnie i boleśnie. Karzesz im spadać.

I co dalej? W końcu zostajesz sama. Nie przepraszam, razem z tobą zostaje ta pieprzona duma. I umierasz. Umierasz od środka. Bo z biegiem czasu okazuje się, że przez dumę, straciłaś najbardziej wartościowych ludzi jakich spotkałaś w swoim w życiu. Ludzi, którym naprawdę zależało na twoim szczęściu. Im nie chodziło o to, aby ci dopiec, wyśmiać cię, czy sprawić przykrość. Chcieli wskazać ci dobrą drogę, krętą, długą i z przeszkodami, ale prowadzącą do szczęścia. Nie pozwól, aby do tego doszło. Nie dopuszczaj do tego aby duma odebrała ci to, co w życiu najważniejsze. To straszne uczucie. Tak, ja to wiem. Ba, znam na pamięć.

Nie okłamuj tych, którzy cię kochają, nie odrzucaj pomocnej dłoni. Jeśli jest ktoś, kto potrafi być w stosunku do ciebie szczery do bólu, szanuj go, kochaj i nigdy nie pozwól odejść. Taki ktoś to skarb. I właśnie to jest miłość. Najszczersza i najprawdziwsza. Szanuj ją i odwzajemniaj a wygrasz życie.

Nie piszę tego tutaj po to , aby was pouczać. Nie, nie to mam na celu. Ostatnio musiałam przewartościować swoje życie i porzucić dumę. Są rzeczy ważniejsze niż duma. Są ludzie warci wszystkiego. Dziś wiem to na pewno. Wiem też, że nigdy nie można się poddawać. Zawsze jest o co walczyć. Czuje się jak nowo narodzona. Zrobiłam reset, przyznałam się do swoich błędów, problemów, wad i całej reszty. Lżej mi. Szczególnie, że mam wsparcie. Najwspanialsze jakie mogłam sobie wymarzyć. Za to wsparcie, dziękować będę już zawsze. A więc DZIĘKUJĘ!

Czytaj więcej »

Ważne to , co teraz.

Czym jest życie bez marzeń? O ile bardziej bylibyśmy smutni gdyby nie marzenia. Byłoby nam zdecydowanie trudniej gdyby nie plany. Bylibyśmy zdecydowanie ubożsi gdyby nie wspomnienia. Czasem jednak marzenia pochłaniają nas tak bardzo , że żyjemy tylko nimi a wspomnienia stają się być codziennym elementem naszego życia. Przestajemy planować, żyć tym co teraz,  a skupiamy się na tym co było, wykopujemy z głębi serca te najpiękniejsze momenty naszego życia, wracamy do nich i próbujemy sobie wmówić, że wciąż jest tak jak dawniej, że ten piękny czas za którym tak tęsknimy wciąż trwa albo wróci już wkrótce. I wiecie co? To zabija. Przez moment jest cudnie, ale za chwilę wraca rzeczywistość i okazuje się, że wszystko jest tak jak było pół godziny wcześniej. Trzeba żyć dniem dzisiejszym, nawet jeśli serce z tęsknoty pęka. 

Czasu nie cofniemy, słów wypowiedzianych w nieodpowiednim momencie i w nadmiarze emocji też nie. Krzywdy jaką wyrządziliśmy innym nie naprawimy jednym "przepraszam" a straconego zaufania nie odzyskamy już nigdy choćbyśmy się nie wiem jak starali. Każdy z nas popełnił przynajmniej raz w życiu taki błąd, którego żałuje do dzisiaj. Każdemu z nas udało się coś totalnie spieprzyć. Sztuką jest to zauważyć i nie popełniać więcej tego samego błędu. Bywa, że na skutek tego pieprzonego błędu musimy odpuścić i zrozumieć, że co było nie wróci, że na własne życzenie straciliśmy to, kochaliśmy i wciąż kochamy najmocniej. Mądrość człowieka chyba na tym właśnie polega. Trzeba pogodzić się z tym co daje nam los i z tym, co mamy na własne życzenie. Choć boli cholernie, choć serce rozrywa i łzy ciśnie do oczu. 

Musimy żyć tym co teraz, szukać pozytywów w każdym nowym dniu, Myśleć o tym co mamy a nie o tym, czego nam brak i za czym tęsknimy. Wspomnienia są piękne i bardzo ważne, ale jeśli będziemy żyć tylko nimi, to utoniemy w morzu własnych łez. Nie jest łatwo, nikt nie mówił, że będzie. Każdy z nas jest kowalem własnego losu i każdy z nas płaci za swoje błędy. Czasem cena jest ogromna, ale zawsze czegoś to nas nauczy. 

Wiem jedno, co było, nie wróci, choćbyśmy na głowie stanęli nie odzyskamy straconego czasu i zaufania. Także, kochajmy, szanujmy to co mamy, bądźmy szczerzy, nie rańmy tych których kochamy i bądźmy prawdziwi, prawda zawsze wygrywa. A, zapomniałabym - wspominajmy, od czasu do czasu. Bo wspomnienia też są piękne! 

Czytaj więcej »

Początek i koniec

"Wszystko co dobre szybko się kończy". Pamiętam jak często słyszałam to zdanie. Teraz, jak wspominam wszystko to, co minęło, faktycznie-to co dobre,trwało najkrócej. Prysnęło jak bańka mydlana, zniknęło jak zachodzące słonce. Pozostała tylko tęsknota i żal,ogromny żal bo za szybko, bo za krótko, bo minęło. Tylko dlaczego? I po co? Po cholerę to życie pędzi jak oszalałe? Po cholerę tracimy tych, którzy dają nam najwięcej pozytywnej energii i  totalną swobodę bycia sobą? Często z własnej głupoty, często z racji losu podłego i przekornego. 

I powtarza sobie człowiek za każdym razem, więcej nie skrzywdzę, nie zranię słowem, nigdy już się nie zaangażuję, nie dam całej siebie i co? I nagle jeb, kolejny koniec, znowu płacz i żal, znowu tęsknota. Wmawianie sobie, że "może nam się wydaje i wszystko jest jak było" po jakimś czasie przestaje działać. Trzeba po prostu mieć nie tylko twardą dupę,ale i serce. Wrażliwość też jest fajna, ale jej nadmiar zabija. Zastanawiałam się ostatnio, czy najlepszym sposobem jest już na początku przygotować się na koniec. Tylko jak ten początek jest cudowny, taki wyśniony, wymarzony, to po cholerę się nakręcać, że ten cudowny sen kiedyś się skończy? Nie wiem, pojęcia nie mam co jest lepsze. Nikt chyba jeszcze nie wymyślił złotego środka. A marzyłabym o takim. Znacie to uczucie rozrywające serce? Kiedy nagle kończy się coś, co dawało tyle radości, co sprawiało, że każdego dnia człowiek budził się i zasypiał z uśmiechem? Wyczekiwał kolejnego poranka ze świadomością , że będzie równie cudowny jak poprzednie? Ja znam. Ba, znam na pamięć! I do tego nie da się przywyknąć. Zawsze zaskakuje i powala na kolana. Zawsze jest ten sam żal i ta sama tęsknota. I myślę, że to się nigdy nie zmieni,

Trzeba żyć tak, jakby to jutro miał nastąpić koniec. Cieszyć się każdą chwilą, każdym dniem, każdą sekundą. Brać z życia ile się da i jeśli ma się świadomość, że coś się skończyło, przeminęło i nie ma szans na to, by wróciło - zrezygnujcie, odpuśćcie, Trzeba pogodzić się z porażką, przegraną, z klęską, Trwanie w czymś co już nie istnieje zabija nas od środka a wmawianie sobie, że jest cudownie, nie ma sensu. Wiem, że nie jest lekko, wiem, że wymaga ogromnej siły i czasu by się z tym pogodzić, ale wiem też, że każdy koniec jest początkiem czegoś nowego. I tego od dziś się trzymam. Wspominajmy, ale nie żyjmy wspomnieniami. Wątpmy, ale nie żyjmy złudzeniami , śnijmy i fantazjujmy, ale nie żyjmy marzeniami. Każda porażka uczy nas czegoś nowego a każde rozstanie, rozczarowanie i zakończenie jakiegoś etapu, daje nam nowe doświadczenie, Wszystko jest "po coś".
I albo się z tym pogodzimy, albo będziemy żyć marzeniami i wspomnieniami , co jest zgubne i wyniszcza od środka, trafiając w najgłębsze zakamarki naszego serca.

Zawsze trzeba wiedzieć, kiedy kończy się jakiś etap w życiu. Jeśli uparcie chcemy w nim trwać dłużej niż to konieczne, tracimy radość i sens tego, co przed nami.

Paulo Coelho

Czytaj więcej »

Bawimy i uczymy się wspólnie.

Przychodzi taki moment, kiedy wszystkie zabawki, gry, książki a nawet bajki w telewizji stają się nudne i mało ciekawe. Dzieci zaczynają marudzić, buczeć i jęczeć. Kłócą się na potęgę, wrzask podnoszą a Ty czujesz, że jeszcze chwila, jeszcze moment i wybuchniesz. Eksplodujesz niczym bomba. Prosisz, błagasz, próbujesz przekonać, że zabawek masa, że może domek zbudują z klocków? Lalkami się pobawią? Narysują coś super? W odpowiedzi słyszysz tylko głośne i zdecydowane 

-nieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

I co wtedy? Po raz kolejny udowodnię Ci, że najprostsze rozwiązania są najlepsze. Oto propozycje zabaw, które nie tylko zajmą dzieciaki na dłuższą chwilę, ale także rozwiną wyobraźnię, percepcję wzrokową, słuchową itp. Oczywiście każda z zabaw będzie wymagała zaangażowania osoby dorosłej, szczególnie jeśli w domu masz tylko jedną pociechę, ale kto z Nas nie lubi bawić się ze swoim dzieckiem? Tym bardziej, że nie jest to zabawa bezcelowa..:)

Zabawa nr 1 :

"Wędrująca skrzyneczka"

Dzieci siadają w kółku na podłodze , podając sobie pudełeczko, lub skrzyneczkę w której

znajdują się kartki z zadaniami , na których napisane są różne polecenia np : naśladowanie

jakiegoś zwierzęcia, wykonanie jakiejś figury, ćwiczenia , wykonanie jakiejś piosenki czy

wyrecytowanie wiersza. Dzieci podają sobie pudełko a nauczyciel puszcza muzykę w tym

czasie, zatrzymuje ją co jakiś czas i dziecko które w momencie zatrzymania muzyki ma w

rękach pudełko , losuje karteczkę i wykonuje zadanie na niej zapisane. (Rodzic pomaga w odczytaniu kartki, jeśli dziecko nie umie jeszcze czytać)

• Zabawa ta rozwija wyobraźnię dzieci, 
• pamięć, 
• koordynację wzrokowo-ruchową, 
• wzmacnia poczucie wartości

Zabawa nr 2:

"Czarodziejskie malowanie"

Na podłodze kładziemy dzieciom arkusze papieru, dzieci ustawiają się na przeciw

swojego arkusza, rodzic zawiązuje im oczy, dzieci malują z wyobraźni. Rodzic

wspomaga dzieci słowami np: dach wyżej, słońce niżej, chmurka po lewej stronie itd. 

• Zabawa ta rozwija wyobraźnię, oraz znajomość stosunków przestrzennych: prawo-lewo,
• sprawności manualne, 
• grafomotoryczne, 
• wzmacnia poczucie wartości

Zabawa nr 3:

"Akrobacje na Chusteczce"

Dzieci ustawiają się w kręgu, rozkładają przed sobą chusteczkę szyfonową i wykonują na niej

różne ruchy taneczne w rytm muzyki, nie wolno nikomu dotknąć podłogi. Dziecko, które

najdłużej utrzyma równowagę -wygrywa

• zabawa ta rozwija ogólny rozwój sprawności ruchowych, 
• utrzymywanie równowagi, 
• ćwiczy poczucie przestrzeni i kontroli nad własnym ciałem. 
• wzmacnia poczucie wartości

Zabawa nr 4:

"Balonikowe rymowanki "

Dzieci siedzą w kółku, podają sobie balonik, każde dziecko w momencie trzymania balonika

w ręce wymyśla słowo które rymuje się do poprzedniego, podanego przez wcześniejsze

dziecko np: różowy,kolorowy,bajkowy..

• zabawa ta rozwija rozumowanie werbalne, 
• wyobraźnię, 
• budowanie zasobu słownictwa,
• wzmacnia percepcję słuchową, 
• wzmacnia poczucie wartości

Nauka poprzez zabawę to świetne rozwiązanie dla każdego rodzica. W końcu wszystkie dzieci wolą zabawę od nauki a jeśli można to w ciekawy i mądry sposób połączyć to grzechem byłoby nie skorzystać :) 

Czytaj więcej »